Piknik z niedźwiedziami – recenzja filmu z Robertem Redfordem i Nickiem Nolte

Szlak Appalachów to ciągnąca się przez dwa tysiące dwieście mil malownicza trasa, która łączy stany Georgia i Maine. Wyzwanie, jakim jest pokonanie tego odcinka, sławny pisarz, Bill Bryson (Robert Redford) decyduje się podjąć w towarzystwie nieokrzesanego przyjaciela sprzed lat, Katza (Nick Nolte).

Piknik z niedźwiedziami to historia dwojga leciwych mężczyzn, którzy chcą udowodnić coś nie tyle otoczeniu, ile samym sobie. Jeden pragnie dowieść, że jego życie wciąż ma sens i nie sprowadza się jedynie do pogrzebów, chorób, lekarstw czy pisania przedmów do książek, zamiast bestsellerów. Drugi ucieka nie tylko przed wierzycielami, ale także myślą, że dziury, jaką w jego życiorysie zrobił alkohol, nie sposób zapełnić spożywanymi w pojedynkę, w domowym zaciszu, obiadami z mikrofali. Jednemu niczego do szczęścia nie brakuje, drugi stracił wszystko, co miał do stracenia. Dla każdego z nich wyprawa okazuje się – w pewnym sensie – misją ostatniej szansy. 

Męska przyjaźń, męska wyprawa, męski świat. Jeśli macie wrażenie, że to już było, macie także rację. Wyreżyserowana przez Kena Kwapisa produkcja nie wychodzi poza ramy konwencji właściwej niedzielnemu pasmu popołudniowemu: jest przewidywalnie, lekko i średnio przyjemnie. Dech w piersiach zapierają tu bowiem co najwyżej widoki. Zła wiadomość dla wszystkich, którzy nie są entuzjastami odgrywającej tu niebagatelną rolę przyrody: trudno Wam będzie odnaleźć alternatywne źródła zachwytu. Poszczególne wątki są wtórne, gagi zwykle nieśmieszne, a zwroty akcji nie przynoszą oczekiwanego zastrzyku energii – przynajmniej nie widzom, bo bohaterom zdarzają się momenty tyleż spektakularnego, co zwykle krótkotrwałego odzyskania sił witalnych. Istnieje szansa, że to właśnie przez wzgląd na – choćby znikomą – sympatię do Billa i Katza (lub dla odtwórców tych ról), poczciwych staruszków z ciętymi językami, ciężkimi plecakami, zadyszką i chęcią wykazania się, powstrzymacie znużenie i dooglądacie film do końca. Oszczędnie wykorzystane w filmie utwory co prawda oddają przysługę atmosferze całości, nieśmiało wybrzmiewając w tle, nie pogłębiają jednak nad wyraz oczywistego przekazu i nie zapadają w pamięć na tyle, aby po zakończeniu seansu pamiętać choćby jedną z melodii.

Owszem, Redford wciąż ma w sobie nienachalny urok, a towarzyszący mu Nolte w roli rubasznego, podstarzałego bawidamka czuje się jak ryba w wodzie. Owszem, Emmę Thompson, ekranową panią Bryson, za żonę pojąć chciałby chyba każdy. Ale to trio zamyka zestawienie atrakcyjnych z punktu widzenia widza postaci. Uwagę zwracają może jeszcze tylko Mary Ellen (Kristen Schaal) jako irytująca turystka i Jeannie (Mary Steenburgen), właścicielka rodzinnego biznesu, uosabiająca pokusę, której może się nie ulega, ale którą z pewnością się pamięta. Niestety, każdą z tych postaci ktoś, gdzieś, kiedyś, w dodatku więcej, niż raz, zagrał; każdy schemat skądś już dobrze – może nawet aż za dobrze – znamy. Spodziewamy się, co będzie dalej zarówno wtedy, gdy chodzi o wątki humorystyczne, jak i wtedy, gdy atmosfera staje się bardziej nostalgiczna.

Zakończenie da się przewidzieć po kwadransie. I nie ma sensu ostrzegać w tym miejscu przed spojlerem, bo od początku wiadomo, że choć Bill jak mantrę powtarza, że nie pisze żadnej książki, a Katz, również z uporem maniaka, co rusz podkreśla, który z wątków zasługuje na opisanie, literacki twór upamiętniający tę wyprawę powstanie. Co więcej, zapewne stanie się bestsellerem. Zapomniany pisarz odzyska przychylność czytelników, niedoszły więzień nauczy się czerpać radość z uczestnictwa w lokalnym jarmarku. Ich przyjaźń odżyje tak samo, jak oni, bo przecież nieważne, czy uda im się pokonać szlak, najważniejsze, aby pokonali własne słabości. Szkoda, że w Pikniku z niedźwiedziami zabrakło urozmaicenia mocno utartych schematów, zarówno fabularnych, jak i charakterologicznych – może gdyby twórcy nie ograniczyli pola manewru dwojga bohaterów tabliczkami w stylu jesień życia, przewartościowanie i nigdy nie jest za późno na…, można byłoby powiedzieć coś więcej, niż tylko: znośne, ale mimo wszystko déjà vu.

https://www.youtube.com/watch?v=xAPBh3Zez6M
W dodatkach do wydania DVD znalazł się zwiastun filmu. 
 
Ilustracja wprowadzenia: mat. prasowe 

Dziennikarz

Studentka czwartego roku Tekstów Kultury UJ.
Ze świata literatury najbardziej lubi powieści, ze świata muzyki - folk, ze świata kina - (melo)dramaty oraz indie. I Madsa Mikkelsena, oczywiście.

Więcej informacji o

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zarejestruj się, jeśli nie masz konta Nie pamiętasz hasła?

Dbamy o Państwa prywatność.

Państwa dane są u nas bezpieczne, a szczegółowe informacje w zakresie bezpieczeństwa danych osobowych w Movies Room mogą Państwo w każdej chwili uzyskać na stronie Dane Osobowe.

Administratorem danych jest Movies Room Tomasz Rewers z siedzibą w Tarnowskich Górach, ul. Radosna 23, 42-600. Państwa dane będą przetwarzane w zarejestrowania Państwa w portalu (art. 6 ust. 1 lit b) RODO), prowadzenia badań statystycznych w celu usprawnienia działania portalu (art. 6 ust. 1 lit f) RODO) a także kontaktu na życzenie osoby, w tym wysyłania treści informacyjnych oraz o charakterze handlowym, wyłącznie za Państwa zgodą (art. 6 ust. 1 lit a) RODO).

Dane osobowe będą przetwarzane do usunięcia przez Państwa konta na naszym portalu. Odbiorcą Państwa danych będą pracownicy administratora odpowiedzialni za kontakt oraz podmioty zewnętrzne świadczące dla nas usługi takie jak outsourcing usług księgowych oraz IT. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do udzielenia informacji. Przysługuje Państwu prawo dostępu do swoich danych i do ich sprostowania, ograniczenia przetwarzania danych osobowych lub do ich usunięcia oraz prawo sprzeciwu wobec przetwarzania danych. W przypadku naruszenia zasad przetwarzania danych, Wykonawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Zrozumiałem/-am