Rzeczywistość czasem płata figle. Gdy tylko skończyłem lekturę komiksu Po ucieczce z Alcatraz, Donald Trump w swoim buńczucznym stylu ogłosił, że zamierza otworzyć podwoje tytułowego więzienia, które obecnie funkcjonuje jako muzeum. Czy doczekamy więc podobnego komiksu we współczesnych realiach w najbliższej przyszłości? Kto wie. Tymczasem dzieło Christophera Cantwella i Tylera Crooka to historia niosąca zarówno sensacyjność motywu ucieczki z paki, jak i społeczny komentarz na temat minionej epoki w historii USA. 

Frank Morris i Clarence Anglin uciekają ze Skały, jak nazywane było Alcatraz. Podczas przeprawy przez wodę ginie brat Anglina, a czwartemu do ucieczkowego brydża nie udaje się nawet uciec za mury. Dlaczego o tym piszę? Kobieta, która im pomaga, miała „zakontraktowany” kwartet. Brak dwojga kontrahentów powoduje pewne nieścisłości, a to dopiero początek kłopotów zarówno uciekających, jak i ścigających. Po drugiej stronie barykady nie ma bowiem chęci, by rozpocząć spektakularny pościg. Alcatraz ma być nie-uciekalne i nawet dwoje zbiegów to zachwianie tym mitem. Jedynie pewien agent FBI bierze sobie do serca całą sprawę, ale jego sprawy sercowe to już znacznie większy kłopot.

Agent Michedoros jest bowiem gejem, a w roku 1962 w USA nie było to szanowane przez federalnego pracodawcę. Jest i Miriam, która organizuje zbiegom ucieczkę, żyjąca w czasach, gdy czarnoskóra kobieta nie miała zbyt wielu możliwości biznesowych i rozwojowych. Cantwell nie tworzy pustych propagandowych przekazów o mniejszościach, przełamuje jedynie czystą akcję motywami zewnętrznych więzień. Zewnętrznych, bo Michedaros czy Miriam może i nie siedzą za kratami, ale daleko im do pełnej wolności. Oczywiście autor nie zapomniał o dwójce uciekinierów. To również ciekawe gagatki.

Morris to typ narwanego chłopa, u którego więzienie wywołało traumę. Taką, o której nie wypada mówić twardzielowi w roku 1962. Młody Anglin to jego przeciwieństwo. Właściwie to dzieciak, który dotąd w pace żył pod skrzydłami jeszcze brutalniejszego niż Morris brata. Jakby tego było mało, jest naiwny niczym emeryt na pokazie „magicznych” garnków. Gdy do mozaiki postaci dodamy surowe realia i ryzyko schwytania, otrzymamy mieszankę wybuchową. Bez obecnych w filmowych hitach banałów, blokujących wszystko inne. Cantwell potrafi zaskoczyć w sposób logiczny, a co za tym idzie, w pewnym stopniu przewidywalny. Wyjątkiem jest finał, w którym nasycenie wydarzeń wręcz zalewa czytelnika.

Tyler Crook pojawił się u nas w B.B.P.O. czy Hrabstwie Harrow, gdzie udowodnił, że jego styl pasuje zarówno do podszytych horrorem opowieści, jak i obyczajowych wątków. Tu nie znajdziecie niczego nadnaturalnego, ale duch epoki początków lat 60. jest silny. Od wspaniałych samochodów, poprzez pejzaże prowincji Stanów, aż po mniej pocztówkowe widoki. Historia Cantwella nie jest typowo sensacyjna, ale nie brakuje w niej akcji.

Po ucieczce z Alcatraz nie jest filmową historyjką o zbiegach i ścigających ich gliniarzach. Cantwell skupia się na psychologii postaci, ale także Ameryce tamtej epoki. Brutalność jest tu spora, ale rozłożona została na wiele czynników. Cantwell potrafi ukazać wewnętrzne demony bohaterów i ludzi, na których się natykają. Historia pewnego farmera i jego żony pokazuje, że obyczajowość bądź co bądź obfitej epoki rozwijającego się USA, wciąż przypominała Dziki Zachód. Historia zbiegów nie jest zresztą fikcją, a opiera się na autentycznych wydarzeniach, choć zapewne cała dramaturgia to dzieło autora. Wydawnictwo Kboom po raz drugi, po Tej teksańskiej krwi pokazało, że jest niezbędne w polskim komiksowie. A to nawet nie półmetek ich zapowiedzi.

Tytuł oryginalny: Out of Alcatraz 
Scenariusz: Christopher Cantwell
Rysunki: Tyler Crook
Tłumaczenie: Marek Starosta
Wydawca: Kboom 2026 
Liczba stron: 176
Ocena: 85/100