Advertisement
Advertisement

TOP 30 – Najlepsze filmy biograficzne w historii!

Historia dała nam wiele wspaniałych indywidualności. Łatwe było więc do przewidzenia, że filmowi twórcy będą starali się przybliżyć nam ich sylwetki. Na przestrzeni lat powstała niezliczona ilość filmów biograficznych, które opisywały dzieje wybitnych przywódców artystów, działaczy społecznych, sportowców i bohaterów narodowych – w skrócie, jednostek wybijających się z tłumu. Obecnie nie ma gali oscarowej, w której po nagrody stara się przynajmmiej jeden obraz z tego gatunku. Niektóre wypadają lepiej, inne gorzej. My wybraliśmy 30 naszym zdaniem najlepszych filmów biograficznych w historii. Zaczynamy!

Sprawdź również:

Najlepsze horrory w historii!

Najlepsze komedie

Najlepsze polskie filmy

Najlepsze filmy przygodowe


30.

Bronson (2008), reż. Nicholas Winding Refn

Zaczynamy od filmowej biografii najbrutalniejszego więźnia w historii Wielkiej Brytanii – Charlesa Bronsona. Człowiek ten spędził w więzieniach 34 lata swojego życia, z czego 30 w izolatkach. Doczekał się on całkiem godnej ekranizacji swojej historii stworzonej przez reżysera filmu Drive – Nicholasa Winding Refna. Mało tego, postać Bronsona została idealnie odegrana przez Toma Hardy’ego, który gwarantuje nam wspaniały spektakl i tym samym udowadnia, że jest jednym z najlepszych aktorów swojego pokolenia.

https://www.youtube.com/watch?v=GMJ1c3qxOWc


29.

Bogowie (2014), reż. Łukasz Palkowski

Oparty na faktach film z 2014 roku o życiu najsłynniejszego polskiego kardiochirurga prof. Zbigniewa Religi, który w latach 80 dokonał pierwszego w Polsce udanego przeszczepu serca. Obraz przedstawia człowieka, który musiał się zmierzyć z olbrzymią presją i oporem części środowiska. Wyjmując serce z ciała człowieka, profesor przełamał moralne, kulturowe i religijne tabu, gdyż wówczas taka operacja była uważana za wbrew naturze człowieka. Wyjątkowa rola Tomasza Kota w filmie, który potrafi wzruszyć, ale i rozbawić. Prawdziwy portret lekarza, który całe życie ratował życie ludzi, podejmował ryzyko i walczył z przestarzałymi sposobami myślenia w ówczesnej medycynie.

https://www.youtube.com/watch?v=1biE4cOrDPE


Zobacz również: Russell Crowe po raz kolejny zachwycony grą Polaków! Dlaczego kibicuje naszym?

 28.

Elizabeth (1998), reż. Shekhar Kapur

Superprodukcja w iście gwiazdorskiej obsadzie to przede wszystkim popis kunsztu aktorskiego nominowanej za ten film do Oscara Australijki Cate Blanchett. Aktorka dzięki roli Elizabeth zdobyła międzynarodową sławę i zagrała później w takich filmach, jak Dotyk przeznaczenia, Niebo, Kawa i papierosy, czy w trylogii Władca Pierścieni. W filmie pojawiają się również takie gwiazdy światowego kina, jak Geoffrey Rush, Richard Attenborough czy Joseph Finnes. Film zabiera widza do XVI wiecznej Anglii targanej religijnymi i wojennymi konfliktami. Opowiada o losach tytułowej Elizabeth, która obejmuje angielski tron po śmierci swojej starszej, nieprzychylnej jej za życia siostrze – królowej Marii I. Młoda i energiczna władczyni musi stawić czoło presji ze strony spiskującej przeciwko niej angielskiej arystokracji. Dwór domaga się również od królowej potomka, a tym samym rychłego zamążpójścia. Elizabeth, która stopniowo przekształca się z romantycznej dziewczyny w wyrachowaną i zdecydowaną władczynię ma również inny problem w postaci gromadzącej się na granicy ze Szkocją armii francuskiej.    

https://www.youtube.com/watch?v=ikwDzecY7F8


27.

Motyl i skafander (2007), reż. Julian Schnabel

Motyl i skafander przedstawia historię redaktora naczelnego francuskiego magazynu Elle, Jeana-Dominiqua Bauby’ego, który czerpał z życia ile mógł, aż do nieszczęśliwego wypadku. W wyniku udaru został prawie całkowicie sparaliżowany, a ze światem zewnętrznym mógł kontaktować sie jedynie za pomocą lewego oka. Nie przeszkodziło mu to jednak podczas pisania swojej biografii, która posłużyła jako materiał do scenariusza. Francuzi pokazali tym filmem, że nie trzeba popadać w ckliwość i tanie sentymenty, żeby stworzyć naprawdę przejmujący obraz. Świetnym zabiegiem okazało się ukazanie historii w pewnej części z perpektywy głównego bohatera, za co należą się brawa polskiemu operatorowi, Januszowi Kamińskiemu.

https://www.youtube.com/watch?v=CecAbmELolY


26.

Spartakus (1960), reż. Stanley Kubrick

Ekranizacja opartej na faktach powieści Howarda Fasta przedstawia historię autentycznego i największego zarazem buntu niewolników w dziejach starożytnego Rzymu, których przywódcą był tracki gladiator, tytułowy Spartakus. Pragnienie odzyskania wolności i godności wpływa na podjęcie decyzji o zbiorowym powstaniu, które okazuje się poważnym zagrożeniem dla rządzącego Rzymem Cezara. Główny bohater musi radzić sobie z wątpliwościami i rozterkami, gdyż bierze odpowiedzialność za życie tysięcy ludzi. Rola charyzmatycznego gladiatora jest dla Kirka Douglasa jedną z jego największych kreacji w całej aktorskiej karierze. Spartakus doczekał się laurów ze strony Amerykańskiej Akademii Filmowej zgarniając w 1960 roku cztery statuetki Oscara, a także dwa Złote Globy. Niebywały rozmach w jakim został przygotowany film i osiągnięty sukces stawia go w panteonie największych superprodukcji w dziejach światowego kina.

https://www.youtube.com/watch?v=HcIMY1Ah3aw


25.

Wilk z Wall Street (2013), reż. Martin Scorsese

Tego filmu speca od kina gangsterskiego, Martina Scorsese, ze pewnością nie trzeba przedstawiać. Tym razem reżyser zabiera nas do magicznego świata maklerów giełdowych, którym daleko do wzorowych i uczciwych obywateli. Pierwsze skrzypce gra tutaj nominowany za tę rolę do Oscara Leonardo DiCaprio. Brawurowo wcielił się on w postać Jordana Belforta, pokazując nam jedną z najlepszych kreacji w swojej karierze. Cała obsada spisała się na medal. Na szczególne uznanie zaslużyli także Margot Robbie oraz Jonah Hill. Któż by się spodziewał, że w takim wieku Scorsese zaserwuje nam tak szaloną trzygodzinną orgię? Film wręcz epatuje kontrowersyjnymi scenami pełnymi seksu alkoholu i narkotyków, z których tym najbardziej uzależniającym dla naszych bohaterów jest pieniądz.https://www.youtube.com/watch?v=iszwuX1AK6A

Zobacz również: „Wilk z Polsatu” – czyli cenzura jest wszędzie


 

24.

Steve Jobs (2015), reż Danny Boyle

Kiedy ogłoszono, że w przeciągu dwóch lat od premiery filmu Jobs z Ashtonem Kutcherem powstanie kolejna biografia technologicznego wizjonera Steve’a Jobsa, pojawiły się pewne obawy, czy to aby nie za wcześnie na kolejną historię technologicznego wizjonera. Pamiętamy, że film z 2013 nie cieszył się zbytnio uznaniem publiczności. Za kolejny jednak odpowiadali reżyser Danny Boyle i scenarzysta Aaron Sorkin, więc o jakiejkolwiek fuszerce nie mogło być mowy. Panowie postanowili z za kulis przedstawić nam 3 kluczowe momenty w historii zarówno Jobsa, jak i Apple: prezentacja Macintosha (1984), promocja produktu NeXT (1988) oraz ukazanie iMaca (1998). Scenariusz został wypełniony po brzegi świetnymi dialogami, bohaterowie rzucają kolejnymi kwestiami z prędkością karabinu maszynowego, czyniąc wszelakie konwersację największym atutem filmu. W obsadzie nie ma żadnego słabego ogniwa, wszyscy pod tym względem spisali się na medal i koniec końców można śmiało powiedzieć, że obawy okazały się niepotrzebne, a Steve Jobs otrzymał biografię naprawdę godną jego życiorysu.

https://www.youtube.com/watch?v=aEr6K1bwIVs


23.

Aleksander Newski (1938), reż. Sergei M. Eisenstein, Dmitri Vasilyev 

Zarówno okoliczności powstania tego filmu jak i sama postać reżysera Sergeia Eisensteina mogą do dziś budzić pewne kontrowersje. Aleksander Newski powstał bowiem na zamówienie komunistycznych władz ZSRR, co oczywiście wymogło odpowiedni podtekst, będący odzwierciedleniem sytuacji geopolitycznej lat 30.Występujący w filmie Krzyżacy cały czas określani są mianem „Niemcy”, a hełmy piechoty przypominają te, które nosił Wermacht podczas I wojny światowej. Co ciekawe, film ukończono niedługo po podpisaniu paktu Ribentrop-Mołotow, co wstrzymało jego premierę na kilka lat. Teatralność niektórych scen i ideologiczne skażenie dialogów potrafi zmęczyć. Z drugiej jednak strony jest to film, w którym jak na dłoni widać najważniejsze cechy stylu Eisensteina. Z jednej strony jest to oderwanie od historycznej rzeczywistości (o której zresztą niewiele wiadomo), kreowanie całości na ludową przypowieść, w której podział na dobrych i złych jest bardzo jaskrawy. Krzyżacy i papież przedstawieni są sposób karykaturalny – rycerze noszą kanciaste zbroje, twarz głowy Kościoła wykrzywia okrutny grymas. Z drugiej mamy tu tzw. montaż pionowy, czyli bardzo ścisłą współpracę muzyki z kompozycją i zestawieniem poszczególnych kadrów co jest w zasadzie firmowym znakiem reżysera. Film ma swoje wady, ale obejrzeć go warto. Chociażby dla słynnej sceny bitwy na jeziorze i ścieżki dźwiękowej samego Siergieja Prokofjewa.    

https://www.youtube.com/watch?v=yDLYO5KA3DQ


22.

Control (2007), reż Anton Corbijn

Biografia Iana Curtisa, wokalisty Joy Division – jednego z najważniejszych zespołów rockowych w historii. Co ciekawe, reżyser obrazu – Anton Corbijn – jest autorem znanej sesji zdjęciowej Curtisa i spółki z czasów pierwszych nagrań. Corbijn postanowił wykorzystać ten fakt, budując historię jak najbardziej pełną, pokazującą muzyka z różnych stron. Bez budowania Curtisowi pomników, bez brutalnego rozprawiania się z legendą. Film przedstawia wokalistę takiego, jakim był, stara się pokazać jego ludzką twarz. Z jednej strony, był to człowiek ogromnego talentu, z drugiej równie ogromny egoista i hipokryta. Istotnym elementem filmu jest też kontekst historyczno-społeczny epoki, w której powstawały płyty Dywizji Uciech. Ponure lata 70, przemysłowy Manchester – to elementy równie ważne dla twórczości zespołu, jak osobowości jego członków. Obrazu dopełnia znakomite aktorstwo Samanthy Morton i Sama Rileya w głównych rolach oraz ciekawa faktura czarno-białych zdjęć. Pozycja obowiązkowa, nie tylko dla fanów zespołu. 

https://www.youtube.com/watch?v=pO2sJ1QL0a0


21.

American Gangster (2007), reż. Ridley Scott

Nazwiska Scott, Crowe i Washington na plakatach American Gangster od razu zdradzają, że nie będziemy mieli do czynienia z filmem przeciętnej jakości. Twórcy zabierają nas w podróż w czasie do Harlemu lat 70. ubiegłego wieku. Film aż kipi klimatem tamtego okresu zarówno dzięki muzyce, jak i kostiumom. Jesteśmy świadkami budowania potężnego narkotykowego imperium pod wodzą Franka Lucasa – zaczynającego karierę w gangsterskim półświatku jako kierowca. Do walki z nim staje Ritchie Roberts – uosobienie cnót w policyjnym zawodzie. Na pierwszy rzut oka moglibyśmy powiedzieć, że obaj protagoniści stojący po przeciwnych stronach prawa są swoimi całkowitymi przeciwieństwami. Okazuje się jednak, że mają jeden wspólny mianownik, jakim jest kierowanie się określonymi zasadami, kodeksem moralnym. Denzel Washington oraz  Russel Crowe wywiązali się znakomicie ze swoich ról, toteż konfrontację ich bohaterów ogląda się naprawdę przyjemnie. Otrzymujemy jednocześnie jeden z najlepszych filmów kina gangsterskiego XXI wieku.

https://www.youtube.com/watch?v=BV_nssS6Zkg


 20.

The Doors (1991), reż. Oliver Stone

Filmowy portret jednego z najwybitniejszych rockmanów w historii muzyki – Jima Morrisona. Akcja filmu obejmuje ostatni okres życia gwiazdora, od czasów założenia grupy The Doors do niespodziewanej śmierci Morrisona. Muzyk zmarł na zawał serca w wieku 27 lat. The Doors to historia człowieka, którego wielka, choć krótka kariera, została zastopowana poprzez autodestrukcyjny styl życia. Alkohol i narkotyki doprowadziły do ruiny jego zdrowie i w rezultacie do przedwczesnej śmierci. Reżyser filmu Oliver Stone przedstawił Morrisona jako zapatrzonego w siebie człowieka o trudnym charakterze, ale i niesłychanie olbrzymim muzycznym talencie. The Doors to przede wszystkim aktorski popis Vala Kilmera, który wczuł się w swoją rolę w takim stopniu, że nawet poza planem ubierał się i zachowywał dokładnie tak, jak legendarny muzyk. Obsesja Kilmera na punkcie Jima Morrisona sprawiła, że w swojej roli wypadł niezwykle wiarygodnie i była ona prawdziwym kamieniem milowym w karierze tego aktora.

https://www.youtube.com/watch?v=xk8T3UCKTew


19.

8 Mila (2002), reż. Curtis Hanson

Film przedstawia drogę do muzycznego debiutu jednego z najsłynniejszych amerykańskich raperów – Marshalla Bruce’a Mathers III, który jest zdecydowanie bardziej znany pod swoim pseudonimem Eminem. 8 mila była debiutem tego artysty na srebrnym ekranie. Eminem w filmie zagrał samego siebie, ale pod innym imieniem i nazwiskiem. Akcja toczy się w połowie lat 90. w amerykańskim Detroit, w którym podmiejskie slumsy dzieli od centrum droga nazywana tytułową 8 milą. Młody chłopak Jimmy Smith (Eminem), nazywany przez swoich ziomków „B-Rabbit”, za wszelką cenę stara się wyrwać z tej ubogiej dzielnicy. Podejmuje pracę w miejscowej tłoczni blach samochodowych, a wolnych chwilach bierze udział w hip-hopowych pojedynkach dla najlepszych raperów, które były organizowane w nocnych klubach. 8 mila osiągnęła ogromne przychody, zarabiając w samych Stanach Zjednoczonych ponad 100 milionów dolarów. Niewątpliwy sukces komercyjny przypieczętował w 2003 roku Oscar za najlepszą filmową piosenkę pt. Lose Yourself, autorstwa oczywiście Eminema.

https://www.youtube.com/watch?v=axGVrfwm9L4


18.

The Social Network (2010) reż. David Fincher

Film fabularny Davida Finchera odsłaniający kulisy powstania najpopularniejszego obecnie portalu społecznościowego na świecie czyli Facebook.com. Amerykański student Mark Zuckerberg opracowuje internetowy portal, w ramach którego mogą porozumiewać się ze sobą studenci Harvardu. Obraz skupia się na dwóch procesach, które zostały wytoczone wobec Zuckerberga. Pierwszy o kradzież pomysłu na stworzenie strony, a drugi o bezprawne pozbawienie praw do portalu. Ukazane retrospekcje przedstawiają drogę Zuckerberga od zakompleksionego studenta do jednej z najbardziej wpływowych person na świecie. Social Network zdobył 3 Oscary na 5 nominacji, m.in w kategorii Najlepszy aktor pierwszoplanowy dla Jesse’go Eisenberga.

https://www.youtube.com/watch?v=2RB3edZyeYw


17.

Straight Outta Compton (2015) reż. Felix Gary Gray

Produkcja reżysera Felixa Gary Gray’a opowiada o powstaniu pionierskiej grupy gangsta rapu N.W.A. i nagraniu ich premierowej płyty z 1988 roku tytułowej Straight Outta Copton. Do tej legendarnej formacji należało wielu dobrze znanych obecnie raperów, m.in. Dr Dre czy Ice Cube. Na przełomie lat 80. i 90. grupa raperów z kalifornijskiego Copton jako pierwsza wprowadziła do mainstreamu czarną muzykę ulicy, stając się bezsprzecznie pionierem tego gatunku w przemyśle muzycznym. Byli dla gangsta rapu i hip-hopu tym, czym dla popu Michael Jackson czy choćby Madonna. Straight Outta Compton przedstawia historię buntowników, którzy za pomocą swoich tekstów przeciwstawiali się ówczesnej władzy, która za wszelką cenę starała si ich uciszyć. Płytą zainteresowało się wówczas nawet FBI, tytułując N.W.A. „najbardziej niebezpieczną grupą na świecie”. Straight Outta Compton to również bezwzględne środowisko miejscowych gangów, których narkotykowe porachunki terroryzowały mieszkańców Copton. Produkcja odniosła spory sukces, co potwierdziła nominacja do Oscara w 2016 roku w kategorii Najlepszy scenariusz oryginalny. Straight Outta Compton to czyste Thug Life i od czasów 8 mili zdecydowanie najlepszy film traktujący o hip-hopowym środowisku.

https://www.youtube.com/watch?v=rsbWEF1Sju0

Zobacz również: Recenzja Straight Outta Compton na DVD!


 

 

16.

Capote (2005) reż. Bennett Miller

Obraz przedstawia historię powstania Z zimną krwią, jednej z najsłynniejszych książek amerykańskiego pisarza Trumana Capote. Akcja filmu rozgrywa się w 1959 roku w miasteczku Holcomb w stanie Kansas, gdzie dwóch drobnych przestępców w bestialski sposób morduje czteroosobową rodzinę. Sprawców zbrodni udaje się zatrzymać w Las Vegas. To wydarzenie było szeroko opisywane w miejscowych mediach, co skłaniło Trumana Capote do zainteresowania się tym tematem. Pod wpływem rozmów z agentami federalnymi, sąsiadami i najbliższymi ofiar, wreszcie po samym odwiedzeniu miejsca tragedii, Capote postanawia napisać powieść przedstawiającą tę straszliwą zbrodnię. Film Capote z 2005 roku to nie tylko oryginalny scenariusz, ale również wyjątkowa obsada. Wrażenie robi zwłaszcza główna kreacja Trumana Capote, którego w filmie zagrał Philip Seymour Hoffman. Capote jeszcze bardziej napędził i tak dużą już wówczas karierę Seymour Hoffmana, która niestety została niespodziewanie zastopowana przez śmierć aktora w 2014 roku.

https://www.youtube.com/watch?v=cjvBYqp8b6U


15.

Imperatorowa (1934), reż. Josef von Sternbergjn

Niezapomniany klasyk słynnego reżysersko-aktorskiego duetu tworzonego przez Marlenę Ditrich i Josefa von Sternbergjna, który bierze na warsztat żywot Katarzyny II. Imperatorowa to w zasadzie klasyczna Hollywoodzka biografia z silnym wątkiem romantycznym. Na szczęście nie do końca. Sternbergjn to w końcu świetny reżyser, a nie hollywoodzki wyrobnik. Choć niektóre wątki historyczne potraktowano trochę zbyt pobieżnie to nadrabia to wszystko fenomenalna rola Ditrich. Niemiecka aktorka emanuje pewnością siebie, jak przystało na carycę Rosji jest odpowiednio bezwzględna. Wrażenie jak na swoje czasy robi również znakomita jakoś wykonania filmu oraz sugestywna scenografia, która dobrze podkreśla dosyć złowieszczy charakter rządów Carycy.

https://www.youtube.com/watch?v=5ho98EzV4o0


14. 

Spacer po linie (2005), reż. James Mangold

Spacer po linie opowiada historię jednego z najlepszych wykonawców muzyki country – Johnego Casha. Koncentruje się głównie na jego początkowych relacjach z miłością życia – June Carter. W filmie nie zabraknie typowych dla gatunku wątków, jak trudne relacje z ojcem, uzależnienia i odbijanie się od dna. To jednak nie przeszkadza. Co najważniejsze, nie gloryfikuje swojego bohatera i szczerze podaje nam na tacy najważniejsze wydarzenia z jego życia, pokazując, że naprawdę przypominało ono tytułowy spacer po linie. Obraz jest niewątpliwie świetnie zagrany – Joaquin Phoenix i Resse Whiterspoon zostali wybrani przez samych Johnyego Casha i June Carter. Wybór ten był naprawdę trafiony – aktorzy pokazali się z bardzo dobrej strony zarówno wokalnie, jak i aktorsko. Szkoda, że tylko Whiterspoon została nagrodzona Oscarem, gdyż Phoenixowi również się należało. 

https://www.youtube.com/watch?v=pbQ22zWPYbw


13.

Lisztomania (1975), reż Ken Russelll

Wyobraźcie sobie film inspirowany żywotem Franciszka Liszta, w którym sam Liszt (grany przez wokalistę The Who – Roberta Daltreya) przedstawiony jest jako gwiazda rocka. Na koncerty przychodzą tłumy rozhisteryzowanych fanek a same występy pełne są pirotechnicznych efektów. Po koncertach kompozytor bohater oddaje się wariacyjnym uciecho (no powiedzmy) z wykorzystaniem 2-metrowego penisa. Na tym jednak nie koniec. Jest jeszcze Ryszard Wagner będący wampirem, który snuje wizje podboju świata wraz ze swoim nazistowskim kultem supermana. To tylko częśc atrakcji jakie oferuje ten wyjątkowy film. Obraz będący w zasadzie synonim narkotycznych lat 70 a jednocześnie świadectwo piętna jakie odcisnął dorobek Felliniego (głównie Miastem Kobiet). W czasach, kiedy Hollywood zamęcza nas kolejnymi „klasycznymi biografiami” pokroju Teorii Wszystkiego, dzieło Russella jest jak orzeźwiający prysznic.

https://www.youtube.com/watch?v=CeglJMCgnuw


12.

Persepolis (2007), reż. Marjane Satrapi

Francuska animacja będąca ekranizacją autobiograficznego komiksu autorstwa Marjane Satrapi, która odpowiada również za reżyserię obrazu. Jak na animowaną formę, temat wzięty na barki jest ciężki. Persepolis traktuje bowiem o rewolucji islamskiej w Iranie oraz starciu z zachodnią kulturą. Choć obraz dotyka spraw niezwykle poważnych to wszystko to jest przepuszczone przez filtr głównej bohaterki, która jest małą irańską dziewczynką z inteligenckiego domu. Dzięki temu film nabiera kameralnego, bardzo intymnego charakteru, który sprawia, że kolejne wydarzenia działają z ogromną mocą.  To co jeszcze urzeka to swoista lekkość, dystans i humor z jaką cała historia jest opowiedziana. Zdecydowanie jedna z ciekawszych propozycji wśród animacji „dla dorosłych”

https://www.youtube.com/watch?v=NZ22VyjJ6n8


Zobacz również: TOP 30 – Najlepsze komedie romantyczne w historii!

11.

Ed Wood (1994), reż. Tim Burton

Ed Wood jest to postać, która pośmiertnie została uznana za najgorszego reżysera w historii Jego dzieła raziły niskobudżetowością, obsadą nie najwyższych lotów zebraną na ulicy oraz scenariuszem pisanym na kolanie. Temat wydaje się wręcz idealny, dla Tima Burtona który również ma swój styl i tym filmem pragnął złożyć hołd Woodowi. Biografia skupia się na przyjaźni głównego bohatera z upiornym Belą Lugosim oraz kulisach produkcji jego najsłynniejszego tworu – Plan 9 z kosmosu. Pokazuje przede wszystkim prawdziwą determinację reżysera, który mimo, iż nie tworzył filmów wybitnych, ale tworzył je z prawdziwą pasją, urzeczywistniając swoje wizje. Robił to, bo po prostu to kochał. Obsada została świetnie dobrana. Na szczególną uwagę zasługują przede wszystkim Martin Landau (Oscar), bezbłędnie grający Lugosiego oraz Johny Depp, wcielający się w Eda Wooda. Dobrze jest obejrzeć ten film i przypomnieć sobie czasy, kiedy ten drugi nie miał jeszcze w zwyczaju grać Jacka Sparrowa w różnych odmianach. Całość została opowiedziana świetnie, a odcienie czerni i bieli, towarzyszące nam przez cały seans dodają obrazowi klimatu. Z cała pewnością jest to jeden z najlepszych filmów w dorobku Burtona.

https://www.youtube.com/watch?v=CawVaHxWvnA



 10.

Królowa Krystyna (1933), reż. Rouben Mamoulian 

Klasyczny już film kostiumowy opowiadający o panowaniu tytułowej królowej Szwecji. W roli głównej niezapomniana Greta Garbo. To film wart uwagi ze względu na znakomity portret postaci historycznej, w którym zachowania i motywacje Krystyny – choć na swoje czasy wyjątkowe – są jednak dobrze osadzone w historycznym kontekście. Nie ma tu uwspółcześniania postaci na siłę. Cieszy też bardzo dobry balans między portretowaniem Krystyny jako władcy oraz wątkiem miłosnym. Z technicznego punktu widzenia film jest dobry (jak na swoje lata). Co więcej, na ekranie brylują tak znakomici aktorzy. Kreacja Garbo jest ponadczasowa. Świetny jest też John Gilbert (dla Gilberta zresztą ten film okazał się pierwszą i ostatnią przygodą z filmem dźwiękowym).

https://www.youtube.com/watch?v=6hNKXY6Xq5E


9.

W imię ojca (1993) reż. Jim Sheridan

Jest to film oparty na prawdziwych wydarzeniach, który przenosi widza do początku lat 70 w Wielkiej Brytanii. W londyńskim pubie wybucha bomba podłożona przez terrorystów z IRA. Brytyjska policja, która jest żądna sukcesów, szybko znajduje kozła ofiarnego. Głównym podejrzanym okazuje się drobny złodziejaszek pochodzący z Dublina Gerry Conlon, który bez żadnych konkretnych dowodów zostaje aresztowany. Jego ojciec Giuseppe również trafia za kratki. Rozpoczyna się pokazowy proces, w wyniku którego zapadają wyroki dożywocia. Po blisko 15 latach udaje się Gerry’mu i jego przyjaciołom odzyskać wolność dzięki staraniom pani adwokat Gareth Pierce. Jego ojciec niestety umiera, nie doczekawszy dnia uniewinnienia. W imię ojca to przede wszystkim popis aktorski Daniela Day-Lewisa, którego wyjątkowa kreacja przyczyniła się w dużej mierze do sukcesów tej produkcji. A te były niemałe, gdyż w 1994 roku W imię ojca otrzymało aż 7 nominacji do Oscara i 4 do Złotych Globów.

https://www.youtube.com/watch?v=04ZYTB2ZXVc


Zobacz również: TOP10 Najlepszych ekranizacji książek z kobietami w rolach głównych

8.

Kleopatra (1963) reż. Darryl F. Zanuck, Rouben Mamoulian, Joseph L. Mankiewicz

Nagrodzony czterema Oscarami film z 1963 roku jest jedną z najsłynniejszych produkcji w historii kina. Opowiada o losach ostatniej, a zarazem najsłynniejszej królowej Egiptu – Kleopatry. Historia życia pięknej Egipcjanki, która w wyniku intryg i spisków zmuszona jest walczyć o utrzymanie władzy. Niezapomniana rola Elizabeth Taylor, dzięki której legendarna aktorka osiągnęła szczyt sławy. Kleopatra to ponadczasowe widowisko, któremu towarzyszył wyjątkowy rozmach oraz dbałość inscenizacyjna. Wspaniała scenografia przygotowana była wówczas na niespotykaną skalę. Na potrzeby filmu powstało około 26 tysięcy kostiumów, zbudowano od podstaw mnóstwo okrętów wojennych oraz zrekonstruowano charakterystyczne dla tego okresu antyczne budowle takie jak np. Port w Aleksandrii. Film do dzisiaj jest chwalony, że pomimo niewątpliwie komercyjnego charakteru jest bardzo bliski prawdzie historycznej.

https://www.youtube.com/watch?v=3DdE5sQ4N9k


7.

Wściekły byk (1980) reż. Martin Scorsese

Film Martina Scorsese z 1980 roku przedstawia historię burzliwej kariery legendarnego pięściarza wagi średniej Jake’a LaMotty, który poprzez swój agresywny i nieustępliwy styl walki okrzyknięty zostaje tytułowym „Wściekłym Bykiem”. Jest to oparta na faktach historia boksera, którego życiorys pełen jest wzlotów, ale również i upadków. Dzięki swojemu wrodzonemu talentowi i sercu do walki, szybko zaczyna odnosić sukcesy na zawodowym ringu. Niestety narastająca presja ze strony otoczenia, wybuchowy charakter oraz nadużywanie alkoholu prowadzą sportowca do autodestrukcji. Wyjątkowa rola Roberta De Niro (przytył do roli aż 30 kilogramów) w dużej mierze rzutowała na ogromny sukces tego obrazu. Za tę kreację aktor uhonorowany został zresztą Złotym Globem oraz Oscarem. Wściekły byk to obok serii filmów o Rockym Balboa, najsłynniejsza produkcja z motywem wojen ringowych w tle.

https://www.youtube.com/watch?v=yUp6d79WRVI


6.

Ostatni cesarz (1987) reż. Bernardo Bertolucci

Obraz w reżyserii Bernarda Bertolucciego przedstawia historię ostatniego chińskiego cesarza Pu Yi. Jest to opowieść o człowieku, któremu nigdy nie było dane kierować własnym życiem. Jako 3 letni chłopiec został cesarzem Chin, lecz nigdy nie posiadał faktycznej władzy, będąc marionetką polityków i obcych mocarstw. Otoczony eunuchami, nigdy nie mógł opuścić murów Zakazanego Miasta. Największym marzeniem Pu Yi było wieść życie takie jak jego zwykły poddany. Burzliwe życie cesarza zmienia się wraz z pojawieniem angielskiego nauczyciela Reginalda Johnstona, który wzbudził u młodego władcy zainteresowanie kulturą zachodu. Po II wojnie światowej Pu Yi zostaje wzięty do niewoli przez Rosjan, by w końcu ostatnie lata życia spędzić jako zwykły ogrodnik. Ostatni Cesarz to największa zachodnia produkcja zrealizowana w Chinach od czasu rewolucji Mao Tse-Tunga. Pomimo ciągłej kontroli ze strony chińskiej policji oraz licznych utrudnień ze strony lokalnych władz, twórcom udało się zrobić obraz, który odniósł niebywały sukces. Film zgarnął wszystkie najważniejsze nagrody w 1987 roku i na stałe zapisał się złotymi literami w historii światowego kina.

https://www.youtube.com/watch?v=A4cH6g1wD5g


5.

Człowiek Słoń (1980), reż. David Lynch

Prawdopodobnie najbardziej „normalny” film w karierze Davida Lyncha. Wszystko dzięki ograniczeniu do minimum tak uwielbianego przez reżysera surrealizmu. Człowiek słoń opowiada tragiczną i wzruszającą za razem historię Johna Merricka – człowieka o zdeformowanej twarzy, który za sprawą swego kalectwa stał się atrakcją cyrkową. Utrzymany w czerni i bieli film dotyka takich problemów jak tolerancja, inność, społeczna akceptacja. W pewnym momencie dochodzimy do wniosku, że odhumanizowany przez otoczenie Merrick jest tak naprawdę bardziej ludzki niż jego oprawcy. Okazuje się, że to sympatyczny człowiek, który chce żyć tak jak wszyscy. Od strony reżyserskiej wrażenie robi struktura narracyjna filmu. Przez pierwsze, pół godziny Lynch buduje niesłychane napięcie poprzez nie pokazywanie twarzy głównego bohatera. Kiedy jednak maska zostaje zerwana kończy się kreowanie monstrum a zaczyna współczucie. Ogromne wrażenie robią też charakteryzacja Johna Hurta oraz świetne aktorstwo Hopkinsa. Lynchowi udaje się też rzecz niełatwa w tego typu historiach – unika nachalnej płaczliwości, sentymentalizmu. Owszem, podczas seansu Merricowi współczujemy, rozumiemy go, ale nigdy nie wkrada się litość. I chociażby dlatego jest to film wielki.

https://www.youtube.com/watch?v=2ToC4vh_itg 


4.

Męczeństwo Joanny d’Arc (1928), reż. Carl Theodor Dreyer

Film będący jedną z najbardziej spektakularnych wpadek finansowych w dziejach kina jest jednocześnie arcydziełem kina niemego. Jednym ze szczytowych osiągnięć swojej epoki. Film słynnego Carla Dreyera opowiada o słynnym procesie świętej Joanny i oparty jest na zapiskach dokumentujących jego przebieg. Naprzeciw oczytanych sędziów i biskupów stanęła wtedy prosta dziewczyna nie umiejąca czytać. Omawiany obraz świetnie kontrastuje retoryczne sztuczki oraz podstępy sędziów z głęboką wiarą Joanny, która potrafi swoich oponentów zaszachować prostymi stwierdzeniami, za którymi stoi jedynie poszanowanie dla Boga. Choć film ma już niemal 90 lat, to jest zrealizowany zaskakująco sprawnie i pomysłowo, nawet z dzisiejszej perspektywy. Dreyer, choć budżet jak na swoje czasy miał ogromny, zrezygnował z epatowania scenografią czy licznymi scenami zbiorowymi i postawił na kameralny minimalizm. I w zasadzie tym wygrał (również ponadczasowość). W Męczeństwie Joanny d’Arc dominują głównie zbliżenia na twarze rozmawiających ze sobą bohaterów. Co ciekawe, aktorzy grali bez charakteryzacji, co nadało ciekawego, złowieszczego efektu. Pozytywnie zaskakuje (jak na dzieło prawie dziewięćdziesięcioletnie) też praca kamery oraz dość oszczędne aktorstwo kompletnie odmienne od przerysowanej maniery z znanej innych filmów niemych. 

https://www.youtube.com/watch?v=IQAchMdy__8


3.

Serpico (1973), reż. Sidney Lumet 

Al Pacino ma wiele ikonicznych ról, które zapisały się w historii kina złotymi zgłoskami. Specjalne miejsce należy się jednak wcieleniu w nieprzekupnego nowojorskiego gliniarza. Tutaj Pacino nie jest chcącym się ustatkować gangsterem po przejściach (Życie Carlita) ani szalonym, nadpobudliwym bandziorem mającym wielkie plany stworzenia swojego mafijnego imperium (Człowiek z blizną). To portret zwyklego człowieka, ze swoimi słabościami i ambicjami, który stanął do walki z systemem. Sidney Lumet stworzył obraz pełnokrwistej postaci, gdzie nie ma miejsca na sztuczność czy przesadę. Serpico jest idealnym przykładem tego, co może zrobić wybitny scenariusz, znakomicie napisana rola i genialny aktor realizujący się w niej. Bez wątpienia mamy do czynienia nie tylko z arcydziełem gatunku, ale i kina w ogóle. 

https://www.youtube.com/watch?v=hSZz5RI7KRQ


Zobacz również: TOP 10 – Najgorsi ojcowie w serialach

2.

Andriej Rublow (1966), reż. Andriej Tarkowski

Kolejny film na naszej liście to, nie bójmy się tego słowa, arcydzieło. Monumentalna, trwająca ponad trzy godziny historia wybitnego pisarza ikon jest fenomenalna na co najmniej kilku poziomach. Z jednej strony Tarkowski snuje opowieść o czasach, w jakich osadzona jest historia. XIV i XV wiek to okres dla Rosji niełatwy. Twórca Stalkera ma świetne wyczucie i oko do sugestywnych scen zbiorowych, w których pokazują targające krajem zewnętrzne i wewnętrzne zawieruchy. W pamięć zapadają zwłaszcza świetna scena pogańskiego obrzędu celebrowanego przez chłopów niechcących poddać się chrześcijaństwu oraz sekwencja najazdu bezwzględnych Tatarów. Wszystkie te wydarzenia nie pozostają oczywiście bez wpływu na samego Rublowa. Andriej Rublow to też znakomita opowieść o rozwoju duchowym, wniknięcie we wnętrze głównego bohatera. Świetnie podkreśla to forma filmu, który jest podzielony na akty. Każdy z nich ma tytuł odnoszący się do stanu ducha bohatera. Andriej przez pewien czas pozostaje bierny wobec otaczających go wydarzeń. W pewnym momencie jednak, zostaje zmuszony do działania wbrew zasadom, które wyznawał. To wydarzenie będzie mieć potem ogromny wpływ na Rublowa i jego twórczość. Tarkowski w swoim filmie stawia też ciekawe pytania. O rolę artysty i jego twórczości, o postawę wobec wydarzeń. W końcu, Andriej Rublow to też próba uchwycenia historycznego ducha, jaki drzemie w samych Rosjanach. Film, który koniecznie zobaczyć trzeba. 

https://www.youtube.com/watch?v=CbguowlkZ4g


1.

Amadeusz (1983), reż. Miloš Forman

Miloš Forman oraz scenarzysta, na którego sztuce film się opiera, Peter Shaffer, wyszli z ciekawego założenia. Postanowili opowiedzieć o Mozarcie z perspektywy jego wielkiego oponenta – Antonio Salieriego. Zbudowana na ekranie relacja między bohaterami buduje doskonałe świadectwo wielkości austriackiego kompozytora. Salieri to postać doskonale obeznana w dworskich konwenansach, a jednocześnie kompozytor przeciętny. Przeciwstawiony zostaje mu Amadeusz – łamiący wszelkie zasady lekkoduch obdarzony wielkim talentem, który Salieri od początku wyczuwa. W Amadeuszu Forman buduje bardzo pełny i jednocześnie bardzo przyziemny portret tytułowego bohatera. Mozart to biegający po salonach lekkoduch, który wciąż się imprezuje i którego irytujacy śmiech wypełnia dworskie pokoje. Nie ma w nim żadnej nadętej maniery, bo po prostu tego nie potrzebuje. O wielkości świadczą ponadczasowe dzieła kompozytora. Tak jak ten film jest świadectwem geniuszu Formana. Reżyser nie daje się przykryć kostiumowej konwencji. Stworzył film ważny i niezwykle mądry, ale opowiedziany lekkim językiem. Nierzadko w Amadeuszu najciekawsze spostrzeżenia są przecież spointowane błyskotliwym humorem. Na koniec więc krótko. Film Formana to po prostu dzieło absolutnie spełnione. 

https://www.youtube.com/watch?v=r7kWQj9FCGY 


 Ranking sporządzili:

Jakub Liszewski

Jakub Najmoła

Dominik Dudek

Redaktor

W kinie szuka pozycji, która przebije Pulp Fiction, w telewizji - Breaking Bad oraz Rodzinę Soprano, w świecie gier - serie Bioshock oraz God of War.
Kontakt: [email protected]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zarejestruj się, jeśli nie masz konta Nie pamiętasz hasła?