Injustice 2 tom 1 – recenzja komiksu

Swego czasu Injustice było niebywale spójną i udaną alternatywą dla głównego świata DC. Bohaterowie nie byli rewolucyjnie odmienieni i nawet co bardziej radykalne plot twisty Toma Taylora nie obrażały logiki. Jako ta „mocniejsza” wersja klasycznego uniwersum przez lata egzystowała  sobie wespół ze znakomitą grową bijatyką. Aż nadeszło Absolute i jakoś nie potrafię już patrzeć na świat Toma Taylora w ten sam sposób. Injustice 2 tom 1 ma jednak wszystko, co potrzeba, by nazwać go udaną kontynuacją.

Tyrana Supermana dopadła sprawiedliwość, ale nad Nietoperzem zawisa cień… innego Nietoperza. Ra’s al Ghul ma swoją wizję świata po reżimie Kal-Ela. I nie różni się ona znacznie od tej z głównego świata, choć jego metody są bardziej radykalne. Głowa Demona uderza w bliskich Batmana i spółki. Tom Taylor nie rezygnuje z wartkiej akcji, ale nie byłby sobą, gdyby nie nadał jej sensownego tła. Ślub Black Canary i Green Arrowa czy rodzinny sentyment Damiana Wayne’a to mocne wątki, skupiające uwagę w równym stopniu, co te bardziej dynamiczne momenty.

Taylor nie zapomina wzmocnić fundamentów swej historii i rozbudować jej nieco ponad główną linię akcji. Poznajemy historię Wonder Woman, bliską klasycznej wersji, ale bardziej realistycznie opartą o wydarzenia historyczne. Pojawia się Supergirl, pamiętająca zagładę Kryptona i dramatyczne wydarzenia, które ją poprzedzały. Jest też Plastic Man, który wbrew swej błazeńskiej naturze może okazać się kluczową postacią w konflikcie Batmana i jego teścia. Choć  w świecie Taylora wydarzyło się już wiele, to w Injustice 2 tom 1 scenarzysta udowadnia, że wciąż ma nowe pomysły.

Nie mogę nie zrobić małego odejścia od głównego wątku. Injustice przez lata było dla mnie tym, czym obecnie staje się Absolute. Mrocznym odbiciem głównego świata, gdzie superbohaterstwo jest rozumiane inaczej, a reguły są znacznie brutalniejsze. Taylor jest jednak konserwatywny na tyle, by zachować główny szkielet swego świata zgodny z oryginalnym, oczywiście zaskakując  przy tym odważnymi ruchami. Injustice to modernizacja i reforma, Absolute to rewolucja. Który świat jest lepszy w swej roli? Oba robią to na inny, ale najważniejsze, że dobry sposób. I zamiast wybierać, warto poznać oba.

Wyżej wspomniane różnice widać też w rysunkach. Injustice to herosi po liftingu. Mniej spandeksowe trykoty, więcej krwi i obrazowej przemocy, ale to nadal te same peleryny i maski. Na dodatek rysowane przez autorów bez skłonności ku odchodzeniu od klasyki. Co wcale nie oznacza, że wieje nudą. Los Alfreda to makabra, a sam Ra’s, choć wiele nie różni się zewnętrznie od oryginału, pokazuje jak wygląda nowoczesny medialny terroryzm. Swoje trzy grosze mogą wnieść bohaterowie jak wymieniony już Plastic Man czy Animal Man, z całą plastyką i egzotyką swych zdolności.

Injustice 2 tom 1 to kontynuacja tego, co dobrze znamy. Nie nazwałbym jej typowym elseworldem, zawieszonym gdzieś anonimowo w niebycie multuwersum DC, a żywym, progresywnym światem z potencjałem. Przede wszystkim jednak to silnie autorskie uniwersum, naznaczone taylorowską estetyką akcji. Twórca DCeased uwielbia i potrafi zaskakiwać bez tanich chwytów mających za zadanie jedynie oburzyć czytelnika. Czekam więc, co stanie się dalej.

---

Tytuł oryginalny: Injustice 2 Vol.1
Scenariusz: Tom Taylor
Rysunki: Bruno Redondo, Daniel Sampere
Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
Wydawca: Egmont 2026
Liczba stron: 444
Ocena: 75/100