Mooviesroom.pl Recenzje filmów

Super Mario Galaxy Film – recenzja filmu! Here we go again

Fri, 10 Apr 2026 00:19:23 +0200

Jak byłam mała, grałam na komputerze w bardzo starą i bardzo pikselową demo wersję Super Mario. Fabuła nie miała dla mnie większego znaczenia – skakałam do zielonych rur, uciekałam przed złymi grzybami i przechodziłam z poziomu na poziom. Ale czy ktoś naprawdę grał w Mario dla fabuły?

Dziś gry video pod względem fabularnym i realistycznym wyglądem zaczynają konkurować z filmami, a uniwersum Super Mario cały czas żyje i ma się dobrze. Mimo że warstwa wizualna znacznie się rozwinęła, wciąż jest to po prostu kolorowa gierka, w której bardziej liczy się zadanie tu i teraz niż spójna opowieść. Nie powinno więc dziwić, że z filmem Super Mario Galaxy Film jest podobnie jak z jego pierwowzorem.

Pierwsza część ekranizacji okazała się sukcesem kasowym – zarobiła na świecie ponad miliard dolarów. Czy była dobrym filmem? Na pewno by

Drama - recenzja filmu! Nauki przedmałżeńskie

Mon, 06 Apr 2026 17:52:59 +0200

Nie bez przyczyny promocja ukrywa najważniejszy pomysł, jaki ma na ten film. Jeszcze w Dream Scenario wiedzieliśmy, że z jakiegoś powodu różnym ludziom w randomowych momentach zacznie się śnić Nicholas Cage. Drama natomiast będzie, bo Zendaya wypali do Pattinsona przed ślubem coś, co każe przewartościować relację Co to będzie? Jeśli chcecie ten film oglądać, powinniście zrobić wszystko, aby pozostało to przed wami w tajemnicy.

Przed Dramą paradoksalnie zaszaleć marketingowo można i mniej i bardziej. Spoilerowo zalecałbym milczenie, jednak pomysł jakoś można teasować a niezaznajomionym z filmografią reżysera wmawiać, żeby biorąc pod uwagę jego poprzednie dokonania, liczyć na coś naprawdę szalonego. Treściową oszczędność wynagradza jednak fakt, że łatwiej sprzedać film z Zendayą i Pattinsonem, niż bez nich. Ważne, żeby tylko nie przebrnąć prz

Hannah Montana: 20 lat później - recenzja odcinka specjalnego! Miley Show

Tue, 24 Mar 2026 23:23:16 +0100

O tym, jak przemożny wpływ na całe pokolenie widzów wywarła Hannah Montana, można by bez przesady napisać opasły tom. Fenomen ten nie ograniczał się tylko do telewizyjnej rozrywki - był to swoisty znak czasu, element dorastania, a dla wielu także emocjonalna przystań w chwilach niepewności. Sam swego czasu dawałem temu wyraz na łamach wcześniejszych tekstów. Nic zatem dziwnego, iż wieść o powstaniu odcinka specjalnego obudziła we mnie nutę nostalgii - cichą, lecz wyraźnie słyszalną. Powrót ten jawił się niczym ostatni akord wielkiej kariery, przywodząc na myśl pożegnalne występy Black Sabbath - wydarzenia doniosłe, lecz podszyte pytaniem: czy rzeczywiście potrzebne?

Hannah Montana: 20 l

Chłopaki z baraków przedstawiają: Stojąc na ramionach kociaków - recenzja filmu! Gapisz mi się na zespół?

Mon, 23 Mar 2026 00:07:52 +0100

Chłopaki z baraków od lat zajmują poczesne miejsce wśród najchętniej oglądanych seriali komediowych nad Wisłą — osobliwa to mieszanka stylu mockumentary, gdzie konwencja dokumentu splata się z rubasznym, nierzadko absurdalnym humorem. Niemała w tym zasługa Rafała Walentowicza, którego charakterystyczna narracja obdarzyła produkcję szeregiem fraz, co rychło przeniknęły do języka potocznego, zwłaszcza wśród młodszej widowni. Tym większe poruszenie wzbudził powrót tej marki - tym razem w formacie pełnometrażowym. Jak jednak uczy doświadczenie, powroty miewają smak gorzki.
Chłopaki z baraków przedstawiają: Stojąc na ramionach kociaków okazuje się przedsięwzięciem osobliwym, by nie rzec - ryzykownym. Twórcy postanowili bowiem odejść od sprawdzonej konwencji komediowej i skierować się ku musicalowi, co samo w sobie nie musi być posunięciem chybionym, lecz wymaga wyczucia i konsekwencji. Tymczasem w omawianym przypadku decyzja ta zdaje się roz

Peaky Blinders: Nieśmiertelny - recenzja filmu. Tommy vs. faszyści. Brakowało jeszcze tylko Kapitana Ameryki i Dominica Toretto

Sun, 22 Mar 2026 14:43:11 +0100

Był czas, kiedy ubóstwiałem serial. Niesamowity klimat międzywojennego okresu, świetnie zarysowane postacie - nie tylko główna, ale i niemal każda inna - muzyka fenomenalnie wpleciona w całą narrację, co do dziś stanowi jeden ze wzorów na to, jak to trzeba robić. Ale kolejne sezony, nie licząc chlubnych wyjątków, wyraźnie napędzane były już bardziej przez popularność niż jakąś faktyczną potrzebę. Miałem więc mieszane uczucia co do Peaky Blinders: Nieśmiertelny, szumnie zapowiadanej filmowej klamry. Jak się okazało - nie bez przyczyny.
Mija jakiś czas, odkąd Thomas Shelby odjechał w nieznanym kierunku w finale 6. sezonu Peaky Blinders. Na Wyspach Brytyjskich coraz mocniej czuć zapach wojny, chaos się pogłębia, ulice spływają krwią. Korzysta na tym Duke, nieślubny syn Tommy'ego, który pod jego nieobecność przejął kontrolę nad tytułowym gangiem, siłą rzeczy mieszając się z faszystowskimi kręgami. Weterani serii (wraz z nowymi twarzami) pil

Maszyna do zabijania - recenzja filmu. Netflix chciał mieć Predatora w domu

Sun, 08 Mar 2026 06:28:26 +0100

Kontakt z obcą cywilizacją to temat do cna przegadany, niemniej różni twórcy na przestrzeni dekad pokazali, że da się z tego zrobić coś specjalnego. Przykładowo, w 1987 roku John McTiernan stworzył Predatora, produkcję SF, która po dziś dzień stanowi wzór dla kolejnych filmowców jak budować napięcie - i w ogóle skonstruować ciekawą intrygę na bazie motywu walki z nieznanym, nieporównywalnie lepiej wyekwipowanym wrogiem. Problematyka rozpoczęta pod sam koniec XIX wieku przez Wojnę światów H.G. Wellsa wraca jak bumerang. Inna sprawa, że Maszyna do zabijania wprowadza u mnie wątpliwości, czy czasem nie lepiej dać sobie spokój.
Na początku mamy sobie dwóch braci (Alan Ritchson i Jai Courtney), którzy spotykają się na misji. Po krótkiej wymianie zdań jeden przekonuje drugiego, by podążać za młodzieńczym marzeniem i wstąpić w szeregi elitarnych Rangerów. Nim zdążą się nacieszyć atmosferą, nadziewają się na kontrofensywę wroga, wskutek czego praktycznie cała je

Projekt Hail Mary - recenzja filmu! Uwaga, naukowy bełkot

Fri, 06 Mar 2026 22:58:35 +0100

Na początek mała adnotacja, którą chciałbym zacząć ten tekst. Już w pierwszym zdaniu pojawiają się informacje, które ta część z was, która unika jak ognia wszelkich doniesień o filmie, może uznać za spoiler. Nie chce tutaj rozpoczynać batalii o definicje spoilera, dlatego informuję od razu. To co napisze, jest w trailerze i każdym innym materiale promocyjnym, a także czerpie z popularnego utworu literackiego, więc nie jest dla mnie żadnym specjalnym odkrywaniem kart. Rozumiem jednak, że są ludzie, którzy przed seansem unikają jakichkolwiek informacji i chcą odkrywać na ekranie absolutnie wszystko. Prawdopodobnie i tak tego tekstu nie przeczytają, miejcie jednak ostrzeżenie 😊
Jednym z moich ulubionych momentów książki Andy’ego Weira jest sytuacja, w której doktor Ryland Grace wyjaśnia ze swoim nowo poznanym przyjacielem rozjazd czasowy, jaki sprawił, że się spotkali. Sympatyczny przybysz wyliczył sobie odpowiednio czas dotarcia w interesujące go zakamark

Panna Młoda! – recenzja filmu! Bonnie i Clyde czy Franki i Bride?

Fri, 06 Mar 2026 01:06:50 +0100

Są takie filmy, które niby od razu mi się podobają, ale z pełną opinią muszę się jeszcze przespać. Potem ciągle o nich myślę. Im więcej mija czasu i im więcej o nich myślę, tym dany tytuł podoba mi się coraz bardziej. I tak właśnie mam z Panną Młodą!.
Uwielbiam kino potworów oraz kino wywodzące się z gotyckich powieści – piękne zamki, mroczny klimat i ciemne kolory. Dość oczywiste jest to, że mogłabym obejrzeć całą bibliotekę wersji Draculi i Frankensteina, a i tak byłoby mi mało. Niestety nie wszystkie są udane – niektórym brakuje nastroju, który w takich produkcjach jest niemal najważniejszy. Zawsze wyczekuję kolejnych premier i (niestety) im bardziej na nie czekam, tym moje oczekiwania rosną. Tak też było z filmem Panna Młoda!. I tutaj klimat w pełni spełnił moje oczekiwania – trafił prosto w moje czarne serce. Choć nie było gotyckiego zamku i po

Krzyk 7 – recenzja filmu. Zachowajmy wszyscy spokój

Sun, 01 Mar 2026 00:44:27 +0100

Od pierwszych pokazów Krzyku 7 wszędzie pojawiają się chwytliwe frazesy: „najgorsza część”, „najgorszy wynik w historii serii” czy „krytycy nie zostawiają suchej nitki”. Faktycznie brzmi to bardzo źle. Ale czy naprawdę tak jest?
Siódma odsłona serii była przez wielu skreślona już na etapie realizacji filmu. Było to spowodowane zwolnieniem przez studio Spyglass jednej z kluczowych aktorek najnowszych części – Melissy Barrery. Przyczyną tego ruchu były propalestyńskie wpisy Barrery, które studio odebrało jako „antysemickie”. Skutkiem usunięcia aktorki z projektu był bojkot produkcji zarówno przez część twórców, obsady, jak i wielu fanów.
Czy w perspektywie tak dużych kontrowersji można ufać tym wszystkim niskim ocenom? Sama uważam, że w dużej mierze jest to pokłosie cenzury narzuconej przez Spyglass. B

76. Berlinale: The Testament of Ann Lee – recenzja filmu. Feed me, I'm hungry. Enrich me, I'm poor

Thu, 26 Feb 2026 21:24:26 +0100

Amanda Seyfried to jedna z tych aktorek, które wielu widzom na zawsze będą kojarzyć się z jedną rolą. Anielska twarz, łagodny głos i rozbrajający uśmiech stworzyły idealną Sophie z musicalowego hitu Mamma Mia!. Można powiedzieć, że gdy twoją mamę gra Meryl Streep, trudno o porażkę. Ja wolę wierzyć, że Seyfried po prostu urodziła się do musicali.
Po światowym sukcesie przyszli Les Misérables i delikatna Cosette. Było też podejście do roli Glindy w filmowym Wicked (ostatecznie zagrała ją Ariana Grande). Niezależnie od repertuaru jedno pozostaje niezmienne — Seyfried najpełniej wybrzmiewa wtedy, gdy emocje przechodzą w śpiew.
Testament Ann Lee w reżyserii Mona Fastvold wykorzystuje ten atut w pełni. Osadzony w realiach wspólnoty Szejkersów film opowiada o wierze przeżywanej ruchem i dźwiękiem. W dusznych pomieszczeniach wyznaje się grzechy, by chwilę później wpaść w trans. Tupanie, klaskanie, wirujące sylwetki, głosy łączące się w jeden rytm. To duc

76. Berlinale: Everybody digs Bill Evans – recenzja filmu. Ciężkie brzmienia melancholijnego jazzu

Wed, 25 Feb 2026 20:35:15 +0100

Półmrok. Światło zatrzymuje się na krawędzi fortepianu. Odbija w lakierowanych klawiszach, rozlewa po twarzy jazzowego muzyka. W powietrzu wisi dym papierosowy, ciężki i lepki. Publiczność siedzi blisko. Każdy ruch palców jest widoczny. Każdy błąd byłby słyszalny.
Jazz w Everybody Digs Bill Evans nie przynosi ukojenia. On napina nerwy.
Grant Gee w swoim fabularnym debiucie nie opowiada historii o spełnionym marzeniu. To film o ciężarze sławy, o presji, która z każdym kolejnym sukcesem zaciska się mocniej. Geniusz nie jest tu darem a obowiązkiem. Ciągłym potwierdzaniem własnej wartości przed światem, który nigdy nie ma dość.
Narracja przeskakuje między latami 60. i 70., a czas nie układa się w prostą linię. Wcześniejsze fragmenty toną w czerni i bieli — surowe, klaustrofobiczne, pełne napięcia. Późniejsze wypełniają się ciepłymi barwami: pomarańczami, brązami, przygaszonym żółtym światłem lamp. Kolor nie oznacza ulgi. Raczej zmęczenie. Ciało, które zaczyna zd

76. Berlinale: Josephine – recenzja filmu. Dziecięca ciekawość pierwszym stopniem do piekła

Mon, 23 Feb 2026 16:07:18 +0100

Kiedy codzienna sytuacja przybiera zupełnie inny kształt, gdy zabawa zamienia się w paraliżujący lęk, a świat dorosłych nagle spada na dziecko i zmusza je do konfrontacji z tym, co niezrozumiałe — w ten sposób rysuje się obraz złożonej, intymnej opowieści w Josephine.
Główną siłą napędową filmu pozostaje tytułowa bohaterka. Grana przez debiutującą aktorkę, przypadkowo odkrytą przez reżyserkę na bazarku w San Francisco, dźwiga na swoich barkach cały ciężar narracji. Podążając za jej każdym krokiem, słuchając rozmów i obserwując relacje z innymi, zanurzamy się w świat problemów, z którymi trudno poradzić sobie nawet dojrzałym emocjonalnie dorosłym — a co dopiero kilkulatce.
Dziewczy

Pillion – recenzja filmu. Klasyczna historia w odważnym wydaniu

Mon, 23 Feb 2026 15:31:58 +0100

Pillion to pełnometrażowy debiut Harrego Lightona. Trzeba przyznać, że zaledwie 33-letni reżyser wchodzi do branży z imponującą pewnością siebie. Erotyczny komediodramat na podstawie powieści Box Hill przyciąga nie tylko odważnym tematem i znakomitą obsadą. Przede wszystkim magnetyzuje świetnie poprowadzoną, konsekwentnie wyegzekwowaną opowieścią o odkrywaniu własnych potrzeb i pułapkach pierwszych relacji.
Fabuła koncentruje się na Colinie (Harry Melling) – wycofanym parkingowym zmagającym się z lękami społecznymi i trudną sytuacją rodzinną. Mieszka z nadopiekuńczą matką chorą na nowotwór, która za wszelką cenę chce doczekać chwili, gdy syn „ułoży sobie życie”. Z jednej strony próbuje uszczęśliwiać go na siłę – aranżuje randki, motywuje do wyjścia z pokoju. Z drugiej – szczerze jej na nim zależy. Ważną postacią jest także ojciec: bezgranicznie oddany żonie, wspierający wobec rodziny, lecz wyraźnie przerażony perspektywą samotności.
Podczas jednej z zaara

Glorious Summer - recenzja filmu! Pocztówka z więzienia, lato 2k26

Tue, 17 Feb 2026 16:08:17 +0100

Polskie kino w wielu przypadkach od lat balansuje między dwoma biegunami: z jednej strony toporne produkcje pozbawione wyrazu, z drugiej - dzieła przesadnie artystyczne, które zamiast opowiadać historię, celebrują własną formę. Są oczywiście filmy wybitne z naszej kinematografii, ale dziś nie o tym. Glorious Summer bez wątpienia lokuje się bliżej tej drugiej kategorii. I choć zwykle mam z podobnymi projektami kłopot, tym razem nie jest to doświadczenie jednoznacznie rozczarowujące. Wręcz przeciwnie – bywa intrygujące. Problem w tym, że równie często bywa męczące.
Historia trzech kobiet uwięzionych w zabytkowej, odciętej od świata przestrzeni brzmi jak metafora podszyta egzystencjalnym niepokojem. Bohaterkom niczego materialnego nie brakuje - jedzenie, napoje, podstawowe potrzeby są zaspokajane na bieżąco. To świat pozbawiony głodu, brudu i niedostatku. A jednak coś zgrzyta. Z czasem okazuje się, że największym deficytem

Wichrowe wzgórza - recenzja filmu! Po co książki, kiedy ja umieram?

Thu, 12 Feb 2026 21:26:13 +0100

W scenie, w której Cathy, wybranka serca Heathcliffa i piękniejsza połowa ekranowej pary zażyła już trochę luksusu u swoich nowych sąsiadów, spotykając swojego kochanka w nowym, wystawnym stroju mówi, że teraz pachnie lily of the valley. Zaświszczał mi w głowie wtedy nie zapach, a nazwa, jakbym ją już wcześniej w kontekście filmowym słyszał. Po kilku minutach przyszło oświecenie. Tak – to Breaking bad, bo właśnie ta niepozorna roślinka była jednym z wielu narzędzi, które zadawało śmierć w rękach Waltera Heisenberga White’a. Nie wiem, czy jest to jakieś nawiązanie, nie spodziewam się, ale na pewno pada w ważnym dla fabuły filmowych Wichrowych wzgórz momencie. Wtedy to bowiem uczucie, które łączy bohaterów, również zaczyna być śmiercionośne.
Choć to uczucie jest w powieści najważniejsze, nabiera na znaczeniu głównie przez bogactwo

Lesbijska księżniczka z kosmosu – recenzja filmu! Kosmiczna dawka miłości

Wed, 11 Feb 2026 01:19:54 +0100

Animacje są tylko dla dzieci, a filmy LGBT to zawsze melodramaty? Już wcześniej seriale takie jak Q-Force czy Harley Quinn udowadniały, że wcale tak nie musi być. Ba! Pokazały nawet, że da się zrobić dobrą i śmieszną animację o queerowej tematyce, która zdecydowanie nie jest dla dzieci. Lesbijska księżniczka z kosmosu łączy to wszystko jeszcze bardziej i mocniej, więc teraz nikt już nie powinien mieć żadnych wątpliwości. Tak się naprawdę da!
Przez długi czas queerowe postacie w komediach (o ile w ogóle się pojawiały) przedstawiane były w najbardziej możliwie stereotypowy sposób. Geje ubrani cali na różowo, z wysokim głosem i zmanierowanym sposobem mówienia. Lesbijki śmieszne, bo „takie męskie”. No szczyt komizmu. Choć tochę nie ma się co dziwić, skoro dla tego samego społeczeństwa topowym kawałem był facet w peruce i spódnicy. Chłop z

Pomocy - recenzja filmu! Nic dobrego Was na tej wyspie nie czeka

Sun, 01 Feb 2026 18:37:22 +0100

W przypadku kilku twórców na przestrzeni ostatnich miesięcy i premier ich nowych dzieł można było dostrzec zjawisko, które roboczo nazwałem sobie postmarvelem. Wrzucam pod ten termin filmy, których reżyserzy i reżyserki po rozstaniu z Kevinem Feige wyraźnie odżyli. Ryan Coogler liczy rekord nominacji oscarowych, Chloe Zhao nakręciła w miarę powszechnie hołubionego Hamneta, a i Nia DaCosta ma w kinach kolejną część 28 lat później, na pewno odbieraną trochę lepiej niż Marvels. Sam Raimi to trochę inny przypadek. Wspomniana trójka, choć na pewno nie są anonimowymi nazwiskami, to jednak wciąż twórcy na dorobku. On natomiast nic, ani w kinie superbohaterskim, ani w żadnym innym nie musi udowadniać. Do Multiwersum obłędu też trafił trochę inaczej, jako strażak po porzuceniu projektu przez kogoś innego. Poza fa

28 lat później - Część 2: Świątynia kości – recenzja filmu. Czy mogło być lepiej?

Fri, 30 Jan 2026 18:42:53 +0100

Nie będę ukrywać – bałam się tego seansu i to nie ze względu na obecność zombie. Bałam się tego, że Danny Boyle oddał swoje reżyserskie „cięcie”, a w dodatku – otrzymała je Nia DaCosta. Jak się okazało – strach był niepotrzebny.
A może właśnie się przydał, żeby móc przeżyć prawdziwie pozytywne zaskoczenie?
Do obejrzenia poprzedniej części 28 lat później (a jednocześnie mojego pierwszego spotkania z serią) przekonały mnie 3 słowa „scenariusz Alexa Garlanda”. Jego nazwisko jest dla mnie zielonym światłem dla filmów. Jednak pomimo tego oraz przyzwoitej wcześniejszej części, 28 lat później - Część 2: Świątynia kości był pierwszym filmem związanym z Garlandem, którego się obawiałam. Niestety – absolutnie fatalne Marvels i dość średni Candyman

Zapiski śmiertelnika - recenzja filmu! Też kiedyś chciałem zniknąć

Tue, 27 Jan 2026 20:15:10 +0100

W polskim kinie chyba jeszcze nigdy nie podjęto tematu samobójstwa w taki sposób, jak czyni to Maciej Żak w swoim najnowszym filmie Zapiski śmiertelnika. W naszym kraju - zarówno w sztuce, jak i w debacie publicznej - o depresji i myślach samobójczych mówi się zazwyczaj tonem ciężkim, niemal nabożnym. I bardzo dobrze, bo to choroba potworna, wyniszczająca, nieznosząca banałów ani łatwych recept. Cieszy również fakt, że coraz częściej mówi się o niej otwarcie, szuka pomocy, zamiast zbywać problem frazesami w rodzaju „idź pobiegaj” czy „inni mają gorzej”. A jednak - jako osoba, która sama zmaga się z tą chorobą - muszę przyznać jedno: ogromnie cieszy mnie to, że o tak dramatycznym zjawisku można mówić w sposób zabawny, inteligentny i przystępny, nie odbierając mu przy tym ciężaru.
Żak zabiera widza w intymną, miejscami bolesną podróż do wnętrza człowieka, który znalazł się na granicy życia i śmierci. Główny bohater, pięćdziesięcioletni F.P., przyjeżdża do malown

Mała Amelia – recenzja filmu. Czekolada pokarmem bogów

Thu, 22 Jan 2026 12:46:22 +0100

Dopiero co zakończył się 2025 rok. Jak można się było spodziewać, media społecznościowe zalała fala podsumowań, w tym tych filmowych. Tytułem, który przewijał się imponująco często, był Flow w reżyserii Gintsa Zilbalodisa. Miałam ogromną przyjemność porozmawiać z twórcą oraz zobaczyć ten film przedpremierowo na festiwalu Ale Kino!.
Dlatego teraz poszłam w ciemno do kina, gdy tylko usłyszałam, że SoFilms wprowadza do Polski nową animację – Małą Amelię. Podobnie jak w przypadku Flow, zostajemy wciągnięci do intrygującego, onirycznego świata pełnego kolorów. Tym razem obserwujemy jednak ludzi, a w szczególności – tytułową bohaterkę, Amelię.
fot. materiały prasowe
W opowieść wprowadza nas głos dziewcz

Wielki Marty – recenzja filmu! Taki mały może wielkim być

Tue, 13 Jan 2026 00:26:38 +0100

Jaki pierwszy obejrzany film w kinie w nowym roku, taki i cały rok. Czy jakoś tak to było. W każdym razie jedno jest pewne – jeśli wszystkie produkcje, które wyjdą w 2026, będą na poziomie Wielkiego Marty’ego, zapowiada się dobry rok w świecie filmowym.
Choć polska premiera filmu Wielki Marty jest dopiero w tym miesiącu, Amerykanie mogli oglądać go już pod koniec ubiegłego roku. Dzięki czemu śmiało można mówić, że rok 2025 zaowocował dwoma dobrymi filmami wyreżyserowanymi przez braci Safdie – tym razem działających oddzielnie. Jesienią w kinach mogliśmy oglądać Smashing Machine, którego twórcą był młodszy z braci – Benny. Ten tytuł był dość nietypowym filmem sportowym, bo skupiał się bardziej na psychologii postaci Marka Kerra niż n

Norymberga - recenzja filmu. Historia potworów nigdy nie powinna przysłonić pamięci o ofiarach

Mon, 22 Dec 2025 15:13:47 +0100

Historia jest pełna ciekawych i ważnych wątków. Część z nich skupia się wokół ludzi dzielnych i prawych, inne opowiadają o zwyczajnym życiu w niezwykłych czasach, a z kolei jeszcze inne opisują tragiczne losy ludzi, których przysłania sława ich oprawców. Czy Norymberga jest jedną z tych popularnych ostatnimi czasy produkcji, które skupiają się na tworzeniu legendy potworów, zamiast na opowiadaniu historii ich ofiar? Czy może to film, który przedstawia upadek oprawców, przynosząc chociaż częściową historyczną sprawiedliwość skrzywdzonym? Sprawdźmy.
O procesach w Norymberdze
Film Jamesa Vanderbilta (scenarzysta filmów Zodiak i Sekcja 8.) opowiada o relacji dwóch mężczyzn reprezentujących zupełnie inne światy, psychiatry i żołnierza armii USA Douglasa Kelley’ego, a także drugiej najważniejszej po Hitlerze persony w III Rzeszy, Hermanna Göringa. Pierwszy dostaje zadanie przebadanie i przygotowanie d

Avatar: Ogień i popiół - recenzja filmu. Pandorę opanowała sequeloza

Tue, 16 Dec 2025 17:31:40 +0100

Avatar: Ogień i popiół to film, do którego recenzenci mogą właściwie zrobić kopiuj-wklej swoich poprzednich opinii. Nowy Avatar ani nie przekona nieprzekonanych, ani nie rozczaruje wiernych fanów. Trzecia część to produkcja powielająca te same wady i zalety, co poprzednicy. Dla mnie jednak najgorsza, bo to pozbawiony oryginalności wkład w uniwersum, który tylko daje więcej, tego co już było.
Tym razem obywa się bez sporego przeskoku w czasie. Akcja Avatar: Ogień i popiół startuje niedługo po wydarzeniach z Istoty wody i początkowo skupia się wokół tematu żałoby po śmierci Neteyama. Szybko okazuje się jednak, że w centrum historii “trójki” znajdzie się tym razem “Pająk”. Po dużej kłótni rodzina Sullych postanawia odesłać chłopaka “do swoich”, a nadziei na odzyskanie Milesa nie traci również rekombinant pułkownika Quaritcha. Nie trzeba również długo czekać, by sielankowa pożegnalna rodzinna wycieczka statkami handlowymi d

16. American Film Festival: Kopnęłabym cię, gdybym mogła – recenzja filmu

Thu, 11 Dec 2025 10:43:57 +0100

Najnowszy film Mary Bronstein był najbardziej oczekiwanym przeze mnie tytułem tegorocznego American Film Festival. Po licznych sukcesach na międzynarodowych konkursach wreszcie mogłam przekonać się na własne oczy, czy wszystkie towarzyszące mu zachwyty mają swoje przełożenie na rzeczywistość. I muszę przyznać – tak, mają.
Ogromną zaletą tego filmu jest jego niejednoznaczność. Ile widzów, tyle sposobów odczytania tej historii. Oczywiście reżyserka miała swoją wizję, swój klucz do symboliki, którą ukazuje na ekranie. Lubię jednak postawę, w której odbiór dzieła staje się odbiciem emocji towarzyszących nam w momencie kontaktu z nim. To film, który nie narzuca interpretacji, lecz zaprasza do rozmowy.