Wojna królestw - recenzja serialu! Wojna nie pyta o intencje

Rzadko zjadam seriale, do których nie mam jakiegoś backgroundu. Jestem z tych, którzy sceptycznie podchodzą do nowych produkcji i w nielicznych przypadkach oglądam coś na premierę. Ba, uważam że najlepsze seriale kręcono w latach 2008-2018, a później - z małymi wyjątkami - była równia pochyła. Niemniej Wojna królestw od razu mnie zaciekawiły, bo żartowałem sobie - to wynagrodzenie finału Gry o Tron. Oj jak ja się myliłem… to jest coś co ścina łeb finału GoT, brudząc sobie masywne buty w błocie skąpanym krwią, trzymając łeb ofiary uniesiony w górze. To trochę brutalne porównanie, lecz bardzo adekwatne do klimatu serialu.

Wojna królestw od pierwszych scen jasno komunikują swoje ambicje. Nie jest to serial, który pragnie uwodzić widza lekkością ani karmić go złudzeniem prostych rozwiązań. To opowieść osadzona u schyłku dawnego porządku - w świecie, gdzie magia traci swoją moc sprawczą, a historia zaczyna pisać się ostrzem miecza i chłodną kalkulacją politycznych interesów. Ton narracji jest poważny, miejscami przytłaczający, lecz konsekwentny; twórcy od początku wiedzą, dokąd zmierzają, i nie zbaczają z obranej drogi.

Centralną postacią tej opowieści jest Hagen - żołnierz i naczelny dowódca, człowiek bez reszty oddany idei królestwa i porządku, który ma obowiązek chronić. Jego lojalność nie jest jednak źródłem siły, lecz zalążkiem tragedii. Zakazana miłość do księżniczki Krymhildy nie stanowi tu romantycznego ornamentu, lecz głęboki konflikt moralny, rozrywający bohatera od środka. Serial pokazuje z rzadko spotykaną szczerością, że honor i obowiązek nie zawsze chronią przed upadkiem - bywa, że stają się jego przyczyną.

Narracja nabiera ciężaru wraz z pojawieniem się Zygfryda, legendarnego pogromcy smoków, oraz planów politycznego sojuszu, którego symbolem ma być małżeństwo z Brunhildą, noszącą w sobie echo starej, niemal zapomnianej magii. Elementy fantastyczne, choć obecne, nie dominują opowieści. Twórcy traktują je oszczędnie, podporządkowując je temu, co najważniejsze: relacjom międzyludzkim, ambicjom władców i nieodwracalnym skutkom podejmowanych decyzji.

Świat Wojny królestw jest surowy i pozbawiony złudzeń. Nie znajdziemy tu jednoznacznych bohaterów ani klarownych podziałów na dobro i zło. Są jedynie postacie uwikłane w historię, działające pod presją strachu, lojalności i instynktu przetrwania. Ta bezlitosna konsekwencja sprawia, że serial momentami bliższy jest kronice upadku niż klasycznej opowieści fantasy.

Od strony realizacyjnej produkcja prezentuje się solidnie i z wyczuciem. Scenografia oraz kostiumy budują wiarygodny, mroczny świat inspirowany średniowieczną estetyką i mitologicznym dziedzictwem. Początkowe odcinki rozwijają się powoli, skupiając się na napięciach politycznych i psychologicznych, by z czasem ustąpić miejsca scenom akcji — brutalnym, oszczędnym w formie i pozbawionym taniego efekciarstwa. Finałowe starcia nie epatują rozmachem, lecz podkreślają tragiczny wymiar całej opowieści.

Wojna królestw nie są dziełem pozbawionym niedoskonałości i wymagają od widza uwagi oraz cierpliwości. W zamian oferują jednak dojrzałe, konsekwentnie poprowadzone fantasy, które nie boi się ciężkich tematów i nie schlebia współczesnym oczekiwaniom szybkiej, łatwej rozrywki. Nie jest to produkcja, która zapisze się złotymi zgłoskami w historii gatunku, lecz bez wątpienia wyróżnia się na tle wielu głośnych, a pustych adaptacji ostatnich lat.

To serial dla widzów, którzy w fantasy szukają nie eskapizmu, lecz refleksji - opowieści o władzy, miłości i wojnie, prowadzących nie do triumfu, lecz do nieuchronnych, często bolesnych konsekwencji.