Til Schweiger

Jest jednym z nielicznych niemieckich aktorów, którym udało się zaistnieć na rynku amerykańskim. Początkowo nic nie wskazywało, że zostanie aktorem – miał być nauczycielem. Po maturze studiował cztery semestry germanistykę. Aby się jakoś utrzymać imał się różnych zawodów, od kelnera, po discjockey’a. W 1989 roku rozpoczął trzyletnią edukację w szkole aktorskiej w Kolonii i debiutował jako aktor na scenach teatrów w Kolonii i Bonn. Niedługo potem otrzymał rolę Jo Zenkera w kultowym serialu „Lindenstraße”, która pozwoliła mu na prawdziwy debiut na wielkim ekranie, rolą Bertiego, w komedii „Manta, Manta”, w reżyserii Wolfganga Bülda. Styl buntownika i niezaprzeczalny talent aktorski szybko zjednały mu pochlebne głosy krytyków.

W 1993 roku otrzymał nagrodę Max – Ophűls dla najlepszego aktora za udział w filmie „Ebbies Bluff” Claude-Olivera Rudolpha. Rok później wielkie powodzenie komedii Sönke Wortmanna „Mężczyzna – przedmiot pożądania” ugruntowało image młodego gwiazdora jako obiektu westchnień niemieckich fanek. Pojawił się również w popularnym serialu „Die Kommissarin” i filmach telewizyjnych – „Lemgo” i „Adrenalin”. W 1996 roku wystąpił w roli Rűdigera Steinbocka w komedii „Tylko mi ciebie brak” Detleva Bucka.

Brawurowo zagrał Bruteckiego – recydywistę, bandytę, pół-Anglika, pół-Polaka, który zostaje zesłany w ramach resocjalizacji do dziecięcego szpitala w Rumunii, w filmie Macieja Dejczera „Bandyta”, za którą dostał nagrodę na festiwalu w Gdyni w 1997 roku. W tym samym czasie zagrał główną rolę w adaptacji klasyki niemieckiej Bernda Eichingera „Die Halbstarken” oraz rolę drugoplanową w „Rosemarie”. Później wystąpił w roli głównej w komedii „Pukając do nieba bram”, którą również wyprodukował. Za rolę w tym filmie otrzymał Silver St. George na festiwalu filmowym w Moskwie.

Swoje niezależne studio produkcji filmowej, które założył razem z przyjaciółmi – Thomasem Zicklerem i André Hennickem nazwał „Mr. Brown Entertainment”, zainspirowany jednym z bohaterów filmu Quentina Tarantino „Wściekłe psy”. W 1998 roku Schweiger zadebiutował jako reżyser filmem „Der Eisbär”. Jego drugim, autorskim projektem jest „Auf Herz und Nieren” z 2001 roku. Aby jego wizerunek nie ucierpiał, odrzucił rolę niemieckiego żołnierza, który zabija Millera, granego przez Toma Hanksa w filmie „Szeregowiec Ryan”. Wcielił się za to w postać Beau’a Brandenburga, kierowcy Formuły 1 w filmie „Wyścig” Sylvestra Stallone’a. W latach 1995 – 2014 jego żoną była Dana Carlsen, z którą doczekał się czwórki dzieci – Valentina, Luny, Lilli i Emmy, które poszły w ślady ojca i również grają w filmach.