Jolanta Nowak

Marzyła o architekturze, rodzina zaś widziała ją w przyszłości jako lekarkę. Plany te jednak zostały przekreślone, gdy mając 17 lat przeczytała anons o poszukiwanych młodych odtwórców ról w serialu Stanisława Jędryki „Zielona miłość”(1978). Zgłosiła się na próbne zdjęcia i została zaangażowana do roli jednej z koleżanek Sarny (tę rolę zagrała Joanna Pacuła). Ta filmowa przygoda przesądziła o studiach aktorskich na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Podczas studiów wystąpiła w dwóch filmach: „Ćma”(1980) Tomasza Zygadło i „Wyrok śmierci”(1980) Witolda Orzechowskiego. Po ukończeniu studiów w 1982r. rozpoczęła pracę w Teatrze Dramatycznym. Pierwszą główną rolę zagrała w zokonanej przez Huberta Drapellę adaptacji „Soból i panna”(1983) jako Warszulka. Przeciwieństwem tej lirycznej stonowanej postaci okazała się dwa lata później rola Ireny, kobiety silnej, przebiegłej i nieustępliwej w dążeniu do zamierzonego celu w komedii erotycznej „Och, Karol”(1985) w reżyserii Romana Załuskiego, u którego potem zagrała rolę Pauliny, koleżanki Pawła w komedii „Galimatias czyli Kogel – Mogel II”(1989), która przeszła do klasyki kina polskiego. Sukces tych filmów przyniósł aktorce sporą popularność także poza granicami kraju. Następnie pojawiła się w niemieckim serialu „Liebling – Kreuzberg”(1986). filmie Marka Koterskiego „Życie wewnętrzne”(1986) w roli sąsiadki znużonego życiem 40-latka, jako Viola w obrazie „Schodami w góre, schodami w dół”(1988) Andrzeja Domalika, jako nauczycielka w „Marcowe migdały”(1989) Radosława Piwowarskiego, „W środku Europy”(1990) Pawła Łazarkiewicza, pojawiła się w roli żony reżysera w „Zabić na końcu”(1990) Wojciecha Wójcika, komedii niemieckiej „Mau Mau”(1992) Uwe Schradera. Wystąpiła w serialach TVP: „Jest jak jest”(1994), „Palce lizać”(1999).