Richard Dreyfuss

Jeden z czołowych aktorów amerykańskich, który równie dobrze sprawdza się w rolach irytujących szkodników, jak i zuchwałych, ambitnych dorobkiewiczów. Dreyfuss stopniowo zyskiwał na popularności, najpierw przyjmując pomniejsze rólki w filmach (np. w „Absolwencie” 1967 roku) i telewizji, zanim przyciągnął uwagę rolą Baby Face Nelsona w filmie Johna Miliusa „Dillinger” (1973). Zwrócił na siebie uwagę filmem „Amerykańskie graffiti” (1973), w którym zagrał młodzieńca z koledżu, oraz rolą nerwowego żydowskiego chłopca w „The Apprenticeship of Duddy Kravitz” (1974). W pierwszej połowie lat siedemdziesiątych Dreyfuss został okrzyknięty wielką gwiazdą, grając w dwóch najbardziej przerażających filmach tamtego okresu: „Szczęki” (1975) i „Bliskie spotkania trzeciego stopnia” (1977). Zdobył Oskara dla najlepszego aktora swoją pierwszą romantyczną rolą bezrobotnego aktora w „Goodbye Girl” (1977).

Po problemach z narkotykami i kolejnych niepowodzeniach zawodowych, Dreyfuss odzyskał popularność w połowie lat osiemdziesiątych, dzięki udziałowi w „Down and Out in Beverly Hills” Paula Mazursky’ego (1986) u boku Bette Midler i Nicka Nolte. W tym samym roku Dreyfuss pojawił się w nostalgicznym filmie Roba Reinera „Stand by Me”. Najbardziej znaczące filmy Dreyfussa z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych to „Moon Over Parador” (1998), „Always” Spielberga (1989), „Pocztówki znad krawędzi” i „Rosencrantz i Guildenstern nie żyją” (1990). Pojawił się wraz z Holly Hunter, Geną Rowlands i Dannym Aiello w komedii romantycznej „Once Around” i u boku Billa Murray’a w komedii „Co z tym Bobem” (1991). Dreyfuss udzielał się także w teatrze i telewizji, a do filmów powrócił w adaptacji sztuki Neila Simona „Lost in Yonkers” (1993), a także rolą płaczliwego opozycjonisty w „Prezydencie – Miłość w Białym Domu” (1995). Otrzymał najlepsze recenzje za rolę zdeterminowanego, twórczego nauczyciela muzyki, który próbuje sobie radzić z głuchym synem i wymaganiami kariery w „Symfonii życia” (1995).