Henryk Bąk

Jeden z najwybitniejszych i najbardziej interesujących polskich aktorów. Potężny, nieco przyciężki, wyposażał swe postaci w specyficzny stosunek do świata, nigdy do końca nie odgadnięty. W 1949 roku ukończył łódzką Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. W teatrze debiutował jako narrator w „Listach Chopina” (Miejskie Teatry Dramatyczne we Wrocławiu). Grał tu jeszcze Śmigalskiego w „Zemście” A. Fredry, Kriwoszeina w „Moskiewskim charakterze” A. Sofronowa, Mosalskiego w „Borysie Godunowie” A. Puszkina, po czym zaczął występować w teatrach krakowskich i od 1958 stołecznych (Dramatyczny, Polski, Narodowy, Na Woli). Z ważniejszych ról Bąka należy wspomnieć o Reju w sztuce „Polacy nie gęsi” L. H. Morstina (Teatry Dramatyczne, Kraków), Sokratesie w „Jaskinii filozofów” Z. Herberta, Smarkulu w „Chłopcach” S. Grochowiaka, Szczepanie w „Złodzieju” W. Myśliwskiego, Ojcu we „Wcześniaku” E. Redlińskiego, Czebutykinie w „Trzech siostrach” A. Czechowa, gościnnym Horodniczym w „Rewizorze” M. Gogola. Pierwszą ważniejszą rolą filmową tego aktora był porucznik Krygier, próbujący uatrakcyjnić sobie pobyt w oflagu ciągłymi zakładami o wszystko i ze wszystkimi („Eroica” A. Munka). Na ekranie stworzył postać człowieka na piedestale, pod maską serdeczności zazwyczaj ukrywającego swoje przywary i charakter typowego, głównie propagandowego, urzędnika. („Pieczone gołąbki” T. Chmielewskiego, „Doktor Judym” W. Haupego, „Kłopotliwy gość” J. Ziarnika). W latach 80-tych na skutek ciężkiej choroby zmuszony był ustąpić z zawodu. Zmarł w Domu Artysty Weterana w Skolimowie pod Warszawą. Ostatni raz pokazał się na ekranie filmowym w pięć lat przed śmiercią. Jego aktorstwo, jakby niespokojne, wrażliwe na każdy wstrząs, a jednak dogłębne i przejrzyste, stanowi jeden z wielu przykładów wielkiego aktorskiego pokolenia kolumbów.

Aktor. Studiował prawo na UMCS oraz uczęszczał do Studia Dramatycznego przy Teatrze im. Osterwy w Lublinie. W 1949 roku ukończył Wydział Aktorski PWST w Warszawie (z siedzibą w Łodzi). W sezonie 1946/47 występował w Teatrze im. S. Żeromskiego w Kielcach, po czym został przyjęty na III rok łódzkiej PWST. Aktor teatrów: Dramatycznych we Wrocławiu (1949-50), Dramatycznych w Krakowie (1950-54), Słowackiego w Krakowie (1954-58) oraz warszawskich: Dramatycznego (1958-61), Polskiego (1961-71, 1974-76, 1979-80), Narodowego (1971-74), Na Woli (1976-79). W latach 80. z powodu choroby ustąpił ze sceny i zamieszkał w Schronisku Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Pochowany na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 169-IV-25). [Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl].