Chłopaki z baraków od lat zajmują poczesne miejsce wśród najchętniej oglądanych seriali komediowych nad Wisłą — osobliwa to mieszanka stylu mockumentary, gdzie konwencja dokumentu splata się z rubasznym, nierzadko absurdalnym humorem. Niemała w tym zasługa Rafała Walentowicza, którego charakterystyczna narracja obdarzyła produkcję szeregiem fraz, co rychło przeniknęły do języka potocznego, zwłaszcza wśród młodszej widowni. Tym większe poruszenie wzbudził powrót tej marki - tym razem w formacie pełnometrażowym. Jak jednak uczy doświadczenie, powroty miewają smak gorzki.

Chłopaki z baraków przedstawiają: Stojąc na ramionach kociaków okazuje się przedsięwzięciem osobliwym, by nie rzec - ryzykownym. Twórcy postanowili bowiem odejść od sprawdzonej konwencji komediowej i skierować się ku musicalowi, co samo w sobie nie musi być posunięciem chybionym, lecz wymaga wyczucia i konsekwencji. Tymczasem w omawianym przypadku decyzja ta zdaje się rozsadzać konstrukcję filmu od środka. W centrum narracji postawiono Bubblesa - bohatera, który dotąd pełnił raczej funkcję dopełniającą, a nie wiodącą. Jego wrażliwość i specyficzna maniera bycia, owszem, stanowiły urokliwy kontrapunkt dla bardziej wyrazistych postaci, lecz jako oś całej opowieści okazują się niewystarczające.

Fabuła koncentruje się wokół muzycznych aspiracji Bubblesa oraz działalności zespołu The Shitrockers, który wyrusza w europejską trasę koncertową u boku uznanej gwiazdy. Konstrukcja ta daje potencjał do stworzenia barwnej, satyrycznej opowieści o kulisach branży muzycznej, pełnej absurdów i nieoczekiwanych zwrotów. Niestety, potencjał ten pozostaje w dużej mierze niewykorzystany. Jak nakazuje tradycja serii, sprawy przybierają niepomyślny obrót - zespół zostaje wyrzucony z trasy, a na ratunek ruszają Ricky i Julian. I choć punkt wyjścia wydaje się obiecujący, dalszy rozwój wydarzeń nie przynosi ani zaskoczeń, ani szczególnej satysfakcji.

Najdotkliwszym mankamentem filmu pozostaje jego odejście od komediowego rdzenia, który stanowił fundament sukcesu serialu. Nie chodzi tu o sam fakt flirtu z musicalem - gatunkiem, który wielokrotnie dowodził swej elastyczności - lecz o brak równowagi między nową formą a dawną tożsamością. Humor, który niegdyś był żywiołowy, bezczelny i momentami wręcz prymitywny w najlepszym tego słowa znaczeniu, został tu zredukowany do ledwie dostrzegalnych przebłysków. Zamiast lawiny absurdów otrzymujemy schematyczną strukturę: koncert, chwila oddechu, kolejny koncert, incydentalne wybryki bohaterów oraz przewidywalne konflikty z menedżerem trasy. Ów dawny, nieuchwytny duch - to coś, co sprawiało, że widz śmiał się wbrew sobie - zdaje się bezpowrotnie utracony.

W efekcie film sprawia wrażenie rozwleczonego i pozbawionego tempa. Narracja nie tyle płynie, co raczej snuje się bez wyraźnego celu, a kolejne sceny nie budują napięcia ani nie prowadzą do satysfakcjonującej kulminacji. Materiał, który z powodzeniem mógłby funkcjonować jako krótki epizod specjalny, rozciągnięto do niemal dwóch godzin, co odbija się na odbiorze całości. Widz, zamiast angażować się w opowieść, zaczyna odczuwać znużenie, a chwilami wręcz zniecierpliwienie.

Oddać jednak należy, iż jako musical film broni się zaskakująco przyzwoicie. Warstwa muzyczna została przygotowana z należytą starannością - utwory są melodyjne, wpadające w ucho, a przy tym nienachalne. Nawet widzowie niezaznajomieni z estetyką country czy amerykańskiego rocka znajdą tu coś dla siebie. Twórcy zachowali umiar, unikając zarówno przesytu, jak i niedosytu - piosenki pojawiają się w momentach uzasadnionych dramaturgicznie, nie przytłaczając narracji.

Na uwagę zasługuje również obecność licznych gości ze świata muzyki. W filmie pojawiają się takie postaci jak Ronnie Wood, Duff McKagan czy Rick Nielsen. Choć ich występy mają w dużej mierze charakter epizodyczny, stanowią miły ukłon w stronę fanów rockowych brzmień i dodają produkcji pewnej autentyczności. Wreszcie, nie sposób pominąć roli polskiej wersji - powrót Walentowicza za lektorski mikrofon to jeden z jaśniejszych punktów całego przedsięwzięcia. Jego głos ponownie nadaje całości spójność i rytm, przypominając o tym, co w Chłopakach z baraków było niegdyś najcenniejsze.

Ostatecznie jednak trudno oprzeć się wrażeniu, iż Stojąc na ramionach kociaków jest projektem, który bardziej korzysta z rozpoznawalności marki, niż ją rozwija. Dla wiernych fanów serialu może to być doświadczenie rozczarowujące - zamiast powrotu do znanej i lubianej formuły otrzymują oni dzieło, które zdaje się niepewne własnej tożsamości. Udział Walentowicza, choć bezsprzecznie wartościowy, sprawia momentami wrażenie zabiegu obliczonego na sentyment widza.

Pozostaje zatem uczucie niedosytu i zmarnowanej szansy. Tam, gdzie spodziewano się błyskotliwej, bezkompromisowej komedii, otrzymujemy rozwlekłą opowieść o życiu w trasie, pozbawioną energii i pazura. Ci zaś, którzy pragną zobaczyć, jak w pełni wykorzystać potencjał formuły mockumentary w muzycznym anturażu, powinni sięgnąć po klasykę gatunku - This Is Spinal Tap - gdzie ironia, humor i forma pozostają w doskonałej harmonii.

Więcej filmowych recenzji na Movies Room:

• Projekt Hail Mary - recenzja filmu! Uwaga, naukowy bełkot
• Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej - recenzja brawurowego debiutu Emi Buchwald! Dwóch braci, dwie siostry
• Peaky Blinders: Nieśmiertelny - recenzja filmu. Tommy vs. faszyści. Brakowało jeszcze tylko Kapitana Ameryki i Dominica Toretto