Mario Tennis Fever - recenzja gry. Czy chaos wystarczy?

Seria Mario Tennis zawsze była czymś w rodzaju sportowej wersji imprezy u znajomych. Niby gramy w tenisa, ale zamiast eleganckich wymian dostajemy tornado na korcie, grzybki zmieniające rozmiar zawodników i bohaterów, którzy traktują rakiety jak broń masowego rażenia. I właśnie w tym szaleństwie była zawsze jakaś metoda. Jak to wypada w najnowszej odsłonie?

Mario Tennis Fever próbuje iść tą samą drogą. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda znajomo – kolorowe korty, znane postacie i szybkie mecze, które mają bardziej przypominać kreskówkowy chaos niż poważną rywalizację sportową. Problem w tym, że gdzieś po drodze ta formuła zaczyna się trochę rozjeżdżać. Zamiast dynamicznych i emocjonujących spotkań coraz częściej dostajemy mecze, w których trudno powiedzieć, czy wygrywamy dzięki umiejętnościom, czy dlatego, że nasza rakieta akurat postanowiła zrobić coś absurdalnie potężnego. I właśnie dlatego Mario Tennis Fever jest grą, która potrafi jednocześnie bawić i irytować.

Tenis prosty i przyjemny?

Podstawowa mechanika jest dokładnie taka, jakiej można się spodziewać po arcade’owej grze tenisowej. Mamy kilka typów uderzeń – topspin, slice, płaskie zagrania czy loby – które pozwalają budować wymiany i próbować zaskoczyć przeciwnika. Tempo meczu jest szybkie, piłka często lata po korcie jak szalona, a bohaterowie wykonują efektowne ślizgi i wyskoki. Na początku działa to naprawdę dobrze. Kilka pierwszych meczów potrafi wciągnąć, szczególnie kiedy zaczynamy łapać rytm gry i uczymy się, kiedy zagrać agresywnie, a kiedy poczekać na błąd przeciwnika. Problem zaczyna się wtedy, gdy chcemy grać bardziej precyzyjnie.

Sterowanie w Mario Tennis Fever potrafi być zaskakująco nieprecyzyjne. Często mamy wrażenie, że gra sama koryguje nasze uderzenia i nie zawsze pozwala nam dokładnie wycelować tam, gdzie chcemy. Z jednej strony to ułatwia rozgrywkę mniej doświadczonym graczom, ale z drugiej odbiera sporo satysfakcji z dobrze rozegranej akcji. Zamiast poczucia kontroli nad piłką dostajemy momentami wrażenie, że to gra decyduje za nas.

Fever Shots, czyli nie do końca far sposób na zwycięstwo

Najbardziej charakterystycznym elementem Mario Tennis Fever jest system Fever. W trakcie wymiany ładujemy pasek energii, który pozwala wykonać specjalne uderzenie zależne od rakiety, jakiej używamy. Brzmi ciekawie i faktycznie wprowadza do meczów sporo widowiskowych momentów. Jedne rakiety tworzą przeszkody na korcie, inne zmieniają tor lotu piłki, a jeszcze inne potrafią kompletnie zaburzyć rytm gry przeciwnika. Tyle że z czasem zaczynamy zauważać bardzo poważny problem – balans.

Niektóre rakiety są zwyczajnie zbyt mocne. Ich efekty potrafią praktycznie zdominować mecz i sprawić, że cała strategia przestaje mieć znaczenie. Można tu wymienić na przykład moc fantomowego gracza, który odbija i atakuje za nas, albo elektryczne kule, które uniemożliwiają dostanie się do części kortu. W wyniku tego, zamiast tenisowej wymiany, dostajemy sytuację, w której jedna specjalna umiejętność potrafi całkowicie przechylić szalę zwycięstwa. W takich momentach Mario Tennis Fever przestaje przypominać grę sportową, a zaczyna wyglądać jak imprezowa minigra, w której dużo zależy od tego, kto akurat wybierze bardziej absurdalną rakietę. Zdecydowanie przydałoby się trochę balansu, aby inne umiejętności też miały sens.

Sporo postaci, ale to nie zawsze wystarcza

Na papierze zawartość gry wygląda całkiem imponująco. Dostajemy sporą liczbę grywalnych postaci, różne korty oraz kilkadziesiąt rakiet o odmiennych właściwościach. Problem w tym, że część tej różnorodności jest bardziej kosmetyczna niż realna. Korty różnią się głównie wyglądem, a po kilku godzinach grania zaczynamy mieć wrażenie, że większość meczów wygląda bardzo podobnie.

Postacie też nie zawsze zmieniają styl gry tak mocno, jak moglibyśmy się spodziewać. Ostatecznie największy wpływ na przebieg spotkania mają właśnie rakiety i ich zdolności specjalne – a jak już wiemy, te nie zawsze są dobrze zbalansowane.

Kampania, która nie porywa

Mario Tennis Fever oferuje tryb fabularny, ale trudno nazwać go czymś więcej niż rozbudowanym samouczkiem. Historia jest bardzo prosta i oparta na dość absurdalnym pomyśle – bohaterowie świata Mario zostają przemienieni w dzieci i muszą ponownie udowodnić swoje tenisowe umiejętności. Brzmi to jak pretekst do serii wyzwań i… w zasadzie tym właśnie jest.

Niestety kampania szybko zaczyna nużyć. Kolejne mecze niewiele się od siebie różnią, a wyzwania rzadko wprowadzają coś naprawdę świeżego. Zamiast poczucia progresu mamy raczej wrażenie powtarzania tych samych schematów. To trochę rozczarowujące, bo przy odrobinie kreatywności tryb przygodowy mógłby być znacznie ciekawszy. A twórcy zapowiadali to jako największą zaletę nowej odsłony.

Multiplayer ratuje sytuację

Najlepiej Mario Tennis Fever wypada wtedy, gdy gramy z innymi. Gra na kanapie potrafi wyciągnąć z tej gry sporo frajdy, bo chaos związany z Fever Shotami zaczyna działać na jej korzyść.

Kiedy spotkamy się w kilka osób, każdy absurdalny efekt specjalny wywołuje śmiech albo głośne protesty. W takich momentach gra naprawdę przypomina imprezówkę, którą można włączyć na wieczór ze znajomymi. Problem w tym, że poza takim scenariuszem Mario Tennis Fever szybko zaczyna pokazywać swoje ograniczenia.

Czy warto wejść na kort?

Mario Tennis Fever ma kilka dobrych pomysłów i potrafi dostarczyć krótkich, dynamicznych meczów. Niestety wiele elementów sprawia wrażenie niedopracowanych. Mało precyzyjne sterowanie odbiera poczucie kontroli nad piłką, system Fever jest nierówno zbalansowany, a kampania fabularna szybko zaczyna się powtarzać. W efekcie gra sprawia wrażenie produkcji, która mogła być naprawdę świetna, ale zatrzymała się gdzieś w pół drogi.

Jeśli jednak szukamy lekkiej imprezowej gry do wspólnej zabawy ze znajomymi, Mario Tennis Fever potrafi zapewnić naprawdę sporo zabawy. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że ta seria zasługuje na coś więcej niż tylko kolejną odsłonę z kilkoma nowymi efektami specjalnymi.