Panna Młoda! – recenzja filmu! Bonnie i Clyde czy Franki i Bride?

Są takie filmy, które niby od razu mi się podobają, ale z pełną opinią muszę się jeszcze przespać. Potem ciągle o nich myślę. Im więcej mija czasu i im więcej o nich myślę, tym dany tytuł podoba mi się coraz bardziej. I tak właśnie mam z Panną Młodą!.

Uwielbiam kino potworów oraz kino wywodzące się z gotyckich powieści – piękne zamki, mroczny klimat i ciemne kolory. Dość oczywiste jest to, że mogłabym obejrzeć całą bibliotekę wersji Draculi i Frankensteina, a i tak byłoby mi mało. Niestety nie wszystkie są udane – niektórym brakuje nastroju, który w takich produkcjach jest niemal najważniejszy. Zawsze wyczekuję kolejnych premier i (niestety) im bardziej na nie czekam, tym moje oczekiwania rosną. Tak też było z filmem Panna Młoda!. I tutaj klimat w pełni spełnił moje oczekiwania – trafił prosto w moje czarne serce. Choć nie było gotyckiego zamku i pojawiały się elementy humorystyczne, duch filmu był dokładnie taki, jaki sobie wymarzyłam.

Widząc pierwsze zapowiedzi filmu i jego materiały promocyjne, spodziewałam się, że Panna Młoda! będzie nowoczesną wersją Narzeczonej Frankensteina z 1935 roku. Biorąc pod uwagę, że kilka miesięcy wcześniej doczekaliśmy się kolejnej ekranizacji Frankensteina (udanej!), brałam moje przypuszczenia za pewniak. Byłam jednak w błędzie, bo Panna Młoda! to nie remake, a odpowiedź w iście feministycznym stylu na jeden z moich ulubionych filmów tamtych lat.

Słynna Narzeczona jest kultową postacią ze względu na swój charakterystyczny wygląd. Jest postacią tytułową – wszystko to brzmi, jakby była główną bohaterką. Nie do końca. Pojawia się w 70. minucie filmu… a całość trwa 74. minuty. Nie odzywa się również ani słowem. W książce natomiast nigdy nie zostaje ożywiona. Maggie Gyllenhaal jako scenarzystka i reżyserka, w swojej Pannie Młodej! daje bohaterce w końcu dojść do głosu i uwierzcie – ma sporo do powiedzenia, a jeszcze więcej do wykrzyczenia. Co jakiś czas w filmie pojawia się też Mary Shelley, której dusza zza grobu wchodzi w ciało tytułowej Panny Młodej i która też nie chce dać się uciszyć. Panna Młoda! nie jest jedynie kolejnym spojrzeniem na potwora Frankensteina, lecz historią kobiet, które przez lata spychano na bok i kazano milczeć. Teraz czas na bunt i rewolucję!

Zaczynamy od wątku, który pojawia się niemal za każdym razem, gdy o potworze Frankensteina mowa: samotności. Minęło ponad sto lat od jego „narodzin”. Monstrum pojawia się u wybitnej doktor Euphronius z niezwykle ludzką prośbą – chce mieć podobną sobie narzeczoną, żeby móc razem iść przez to nie-życie. Wspólnie odkopują niedawno zmarłą Idę i tak oto powstaje – jak mówi nam plakat – pi*****ona Panna Młoda! Dwóch nieżywych kontra świat? To dopiero początek, a potem zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki.

Panna Młoda! to totalny chaos, ale na szczęście kontrolowany. Mamy tutaj wybuchową mieszankę – wizualnie widać to w montażu i kolorze (są elementy czarno-białe czy nawet efekt negatywu). To artystyczne zamieszanie pasuje do filmu, który sam w sobie łączy wiele elementów – opowieść o samotności, miłości, sile kobiet czy o tym, że w każdym z nas jest jakiś potwór. To miks, który łączy kino grozy z romansem, czarną komedią, a nawet kryminałem. Trochę jak Bonnie i Clyde, ale w wersji Harley Quinn i Joker z elementami Sufrażystek. Nie zawsze w filmach pasuje mi chaos, ale tutaj działa, bo idealnie służy opowiedzeniu historii głównej bohaterki.

Sama świeżo „narodzona” Panna Młoda jest wręcz hipnotyzującą postacią, którą po prostu chce się oglądać. Należy do jednego z moich ulubionych typów bohaterek – trochę szalona, bezpardonowa i niezależna, po której można spodziewać się wszystkiego. Jak Harley Quinn czy Lisa z Przerwanej Lekcji Muzyki. Niesamowita jest też charakteryzacja naszej bohaterki, która robi wrażenie podobnie jak wersja z 1935 roku, ale na szczęście nie jest jej powtórzeniem. Jednak trzeba przyznać, że za sukcesem każdej zapadającej w pamięć postaci stoi aktor – i tak też jest tu. Choć prawdopodobnie jestem jedyną osobą na świecie, która nie przepada za Jessie Buckley i nie urzekła mnie jej rola w Hamnecie, tutaj ją naprawdę uwielbiam. To, co robi na ekranie w Pannie Młodej!, to istna petarda. Kradnie dosłownie każdy moment, a patrzyłam na nią przez cały seans wpatrzona jak w obrazek.

Z kolei Christian Bale jako słynny potwór nieco mnie zawiódł. Franki jest zupełnym przeciwieństwem swojej ukochanej – cichy i stonowany. Tutaj nie on jest głównym bohaterem, lecz raczej dopełnieniem tytułowej bohaterki, która jednak bez niego by nie istniała. Nie jest to jednak jego najlepsze wcielenie. Bale gra swoją postać aż za bardzo, co dla mnie dawało niezamierzony karykaturalny wydźwięk, który nie pasował mi do całej reszty. Jeśli chodzi o ostatnich Frankensteinów, uważam, że Jacob Elordi w filmie del Toro zrobił to dużo lepiej. A może to po prostu kolejny argument utwierdzający mnie w przekonaniu, że w Pannie Młodej! to kobiety rządzą…

To wszystko brzmi, jakby Panna Młoda! (poza wątpliwym występem Bale’a) była filmem idealnym. Sama chciałabym, żeby tak było, jednak niestety scenariuszowo trochę mnie uwiera. Mam wrażenie, że momentami film gubił się w tym, co jest główną motywacją bohaterów – przez to i ja się gubiłam. Miłość, pożądanie, bunt, ucieczka, strach czy jednak wszystko na raz? Trochę tego było za dużo.

Za dużo też było wątków – niektóre moim zdaniem były zupełnie zbędne, bo niewiele wnosiły do filmu. Na pewno według mnie należał do nich wątek aktora uwielbianego przez Frankiego. Gdyby go usunąć, jedyne, co utwór by stracił, to bardzo dobra scena zbiorowego tańca, a poza tym – niewiele. Sam Frankenstein przedstawiony jest jako kinoman, a ten motyw powstał oczywiście dopiero na potrzeby filmu. Sama uważam to za niepotrzebne.

Panna Młoda! pod względem wizualnym i formy artystycznej to dla mnie 10/10. Takie kino właśnie chcę oglądać. Perfekcyjność tej produkcji niestety burzy nie do końca dopracowany scenariusz, którego momentami nie mogę jednak ukryć za zasłoną klimatu filmu, który tak bardzo kradnie mi serce. Szkoda, bo pewnie gdyby Maggie Gyllenhaal nie chciała w swojej nowej produkcji pokazać zbyt wiele rzeczy na raz, może cały film byłby dla mnie 10/10.