Witajcie w Hope – recenzja koreańskiej superprodukcji sci-fi. Kowboje i Obcy z Archiwum X | Octopus Film Festival 2026

To już oficjalne. Hollywood może potrzymać Hong-jin Na soju. Witajcie w Hope to mistrzowskie kino akcji, które wrzuca nas w środek apokaliptycznego chaosu i terroru, rozładowuje je humorem od czarnego do kloacznego, a stopniowo wyjaśniane elementy układanki nadają tragizmu niezatrzymywalnemu domino przemocy. Witajcie w trwającej prawie trzy godziny absolutnej filmowej frajdzie czerpiącej z całej palety kina gatunkowego.

Nowy film Hong-jin Na (W pogoni, Lament) zaczyna się stosunkowo zwyczajnie, a jego początek nie zwiastuje skali, tempa i intensywności, którego widz ma wkrótce doświadczyć. Ot, miejscowy policjant przybywa do wezwania grupki myśliwych w sprawie martwej i leżącej na środku drogi krowy. Przedstawiona sytuacja jest na tyle zagadkowa, tajemnicza, absurdalna i patowa, że po wymianie “teorii” każdy ostatecznie idzie w swoją stronę. Mundurowy wraca do miasteczka, a myśliwi ruszają do lasu. To, co dzieje się później, wymyka się wszystkim spod kontroli, a gdyby fabułę relacjonował Ron Burgundy z Legendy telewizji, to musiałby zacytować swoje kultowe:  “Boy, that escalated quickly. I mean, that really got out of hand fast”. Bo koreański reżyser bez zbędnych ceregieli wrzuca widzów w centrum akcji oraz inscenizuje kolejne długie, intensywne i zaskakujące sekwencje pogoni i ucieczek.

Witajcie w Hope to absolutne kino akcji

Z jednej strony, otrzymujemy pełną napięcia, horroru, igrania z oczekiwaniami widzów, utrzymaną w iście apokaliptycznej atmosferze scenę ścigania zagadkowego potwora przez miejscowego “szeryfa” Bum-seoka. Wraz z dołączającymi do niego mieszkańcami wędrujemy przez fikcyjne Hope, które wygląda jakby przeszło przez nie co najmniej Rekinado. Groza rośnie z każdą minutą, kolejnymi ofiarami, rzucanymi w powietrze samochodami oraz nieustannym byciem o krok za monstrum. W chwili, gdy konfrontacja jest już nieunikniona, Witajcie w Hope przeobraża się w przegięty akcyjniak z totalnie kozackim wprowadzeniem nowej bohaterki – młodej policjantki – oraz przebijającym każdą część Szybkich i wściekłych samochodowym pojedynkiem i szaleńczym pościgiem za tajemniczą humanoidalną istotą, która potrafi przybierać quasi-zwierzęcą formę.

Z drugiej strony, mamy równolegle prowadzoną sekwencję w lesie z myśliwymi, która spokojnie mogłaby się znaleźć w uniwersum science-fitction spod znaku Obcego lub Predatora. W niej grupka Koreańczyków, wystylizowanych w jeans niczym kowboje, odkrywa statek kosmiczny i szybko uświadamia sobie, że z łowców stali się zwierzyną. Trup ściele się gęsto, bo w starciu z nadludzką siłą, wytrzymałością i szybkością nie pomagają strzelby, a jedynym rozsądnym wyjściem jest ucieczka na koniach. Oczywiście ukazana w kapitalnych długich jazdach kamery oraz wsparta efekciarskim slow-motion.

Konie mechaniczne oraz te napędzane siłą mięśni łączą się następnie w finale na autostradzie, spektakularnej, trzeciej sekwencji, w której dochodzi do pełnej symbiozy skomplikowanych scen kaskaderskich oraz efektów komputerowych. Po jej obejrzeniu rozwiewają się wszelkie wątpliwości dotyczące porównywania Witajcie w Hope do Furiosy i Na drodze gniewu z uniwersum Mad Max. Nie ma w nich żadnej przesady i marketingowych chwytów. To jest ten sam poziom wysokooktanowego kina akcji.

Nie bądźcie Kapitanem Marudą, to świetne kino mimo małych wad

Witajcie w Hope nie jest kinem bez wad. Zrozumiałe mogą być narzekania, że fabuła należy raczej do tych prostych i szczątkowych, w historii brakuje głębszych treści, poznawane w biegu postaci nie są specjalnie skomplikowane, a całość to lunapark stworzony pod seanse 4DX. Mimo to koreańska superprodukcja przez cały czas pozostaje autorskim kinem gatunkowym, które unika jasnego podziału na dobro i zło, na swoich wojowników wybiera dosyć przypadkowy zestaw postaci, a wisienką na torcie jest jego zaskakujące poczucie humoru. Zresztą nie da się uniknąć wrażenia, że w zamyśle reżysera film funkcjonuje bardziej jako portret zbiorowy koreańskiego społeczeństwa żyjącego od dekad pod nieustanną presją i w cieniu wojennego widma. Nieprzypadkowo Hong-jin Na umieszcza akcję na pograniczu z Koreą Północną, prezentuje liczne znaki propagandowe ostrzegające przed infiltracją wroga oraz tworzy powtarzalny żart z pokątnie gromadzonego arsenału broni przez mieszkańców z młodego i starszego pokolenia.

W Witajcie w Hope na ekranie przewijają się klasyczne persony koreańskiego kina typu nieporadny policjant, krypny psychol, samozwańczy twardziel, ale film przede wszystkim ukazuje ich jako zwykłych ludzi postawionych w niecodziennej sytuacji. Nie okazują się oni nagle uśpionymi herosami jak w amerykańskim kinie, którzy załatwią sprawę i odjadą w kierunku zachodzącego Słońca. Tu akurat uciekają w popłochu na tle eksplodującego na niebie statku kosmicznego, a przez cały film widzimy ich poprzez całą paletę ludzkich zachowań: brawurowość, odwagę, empatię, ale też lekkomyślność, nieporadność, lęk, tchórzliwość czy złośliwość. W końcu nieodłącznym elementem koreańskiego filmu jest też przełamywanie patosu czarnym humorem, oraz zarzucaniem przynęty na widza wszelkimi próbami bohaterstwa, by błyskawicznie i brutalnie sprowadzić go na ziemię. Witajcie w Hope to ten rodzaj kina, w którym chwila wielkiego triumfu potrafi zamienić się w szokującą tragedię, a epokowe odkrycie bywa opowiedziane niczym straszno-śmieszna gawęda rodem z któregoś odcinka animacji Bartosza Walaszka. Nie udałoby się to, gdyby nie świetny casting oraz dobór obsady. Gwiazdy koreańskiego kina (Jung-min Hwang, Hoyeon Jung, In-sung Zo) potwierdzają swój kunszt perfekcyjnie wczuwając się w emocje i atmosferę poszczególnych scen oraz bezbłędnie trafiając zarówno w komediowe, jak i dramatyczne nuty. Scena, w której twarz gwiazdy 1. sezonu Squid Game momentalnie przechodzi od zachwytu i uwielbienia, przez szok, niedowierzanie i natychmiastową traumę śmiało może stanowić wizytówkę aktorską Witajcie w Hope.

Sam portret kosmitów w Witajcie w Hope to również celowa gra z przyzwyczajeniami widza i wizerunkiem istot pozaziemskich w kinie. Nie tylko pomyślane zostały jako stworzenia zmiennokształtne, które raz wyglądają jak potwory, innym razem jak łagodne istoty humanoidalne, ale sam film skonstruowany został tak, żeby nasza ocena ich zachowań nie była jednoznaczna i ewoluowała wraz z postepem fabuły oraz kolejnymi informacjami. To inwazja i kolonizacja? A może przypadkowi kosmiczni uchodźcy? Są źli? A może dobrzy? Atakują czy się bronią? To część planu czy desperacja? Jeden puzzel z tej rozgrywki poznajemy w połowie filmu, ale w większości te pytania pozostaną aktualne i po seansie, gdyż aura tajemnicy podtrzymywana jest do samego końca. Hollywoodzkie gwiazdy ukryte (m.in. Michael Fassbender i Alicia Vikander) w wygenerowanych cyfrowo postaciach przez cały film mówią w nieznanym języku, a tłumaczenie dialogów pojawia się wyłącznie w końcowych scenach filmu. Jednak nawet wtedy ich intencje oraz zamiary są przedstawione w tak sfinksowo zagadkowych dialogach, że tylko sequel może rozproszyć ten ostry cień mgły.

Po pokazie na Festiwalu w Cannes pojawiały się również zarzuty dotyczące fatalnych efektów wizualnych, a jeden z amerykańskich krytyków pisał nawet o “najgorszym CGI od czasu Mumia powraca”. Możliwe, że na majowych pokazach wyglądało to gorzej, bo oglądając wersję filmu w sierpniu na polskiej premierze na Octopus Film Festival – i po potwierdzonej przez reżysera reedycji filmu – ciężko zgodzić się z tak surowymi opiniami wydanymi na Lazurowym Wybrzeżu. Jasne, daleko im do perfekcji i nominacji do Oscara za efekty specjalne raczej nikt się nie spodziewa. Owszem, animacje biegu kosmitów wyglądają dziwnie i nie są perfekcyjnie płynne (np. finałowa gonitwa na autostradzie), a twarze i wygląd obcych czasami sprawia wrażenie wyjętych z gry komputerowej sprzed dekady, ale nadal daleko im do koszmarnego komputerowego Dwayne’a Johnsona jako Króla Skorpiona. A amerykańskim recenzentom warto przypomnieć, że takich radykalnych tez nie wysuwali oglądając mające pięciokrotnie większe budżety superprodukcje MCU jak Thor: Miłość i grom (ta scena z synem Heimdalla), Ant-Man i Osa: Kwantomania (Pamiętacie M.O.D.O.K.-a?) czy widząc scenę z komputerowym Nicolasem Cage w Flashu z krańcowej fazy DCEU.

Powyższe skazy nie zmieniają faktu, że Witajcie w Hope to jeden z najlepszych akcyjniaków 2026 roku. Hong-jin Na powrócił z kolejnym świetnym filmem.

Kiedy premiera w kinach?

Witajcie w Hope trafi do regularnej dystrybucji w Polsce 30 października 2026 r.

Zobacz również: Dlaczego warto oglądać kino koreańskie?

ilustracja: materiały prasowe