Droga miecza – recenzja komiksu

W niemal każdej kulturze istniało coś, co można nazwać rytuałem przejścia. Chłopiec stawał się mężczyzną i nie zawsze oznaczało to coś naznaczonego krwią i mistycyzmem. Czasem rodzice wywalali swego nygusa na przyuczenie się do mistrza danego fachu i tyle. Niemniej granica między dzieciństwem i dorosłością była wyraźniejsza. Droga miecza opowiada historię mistrza i ucznia, gdzie autorzy skupili się na czymś znacznie istotniejszym niż tylko wymachiwaniu ostrzem i sztukach walki.

Do posiadłości możnego daimyo Ito Nakamury przybywa tajemniczy wędrowiec, który ma własny sprytny plan. W wyniku splotu wydarzeń pod jego opiekę trafia pierworodny Nakamury – Mikado. Chłopak to typowy dworski paniczyk. Miękki, marudny i do tego erotoman-gawędziarz. Musashi Miyamato to jednak nie potakujący przewodnik, a surowy nauczyciel życia, które wygląda zgoła inaczej niż w pałacu tatulka. Mikado musi dowiedzieć się nie tylko jak władać mieczem, ale też jak iść drogą, dzięki której będzie w stanie, jak piszą sami autorzy, powalić na kolana bogów i kobiety.

Droga Mikado wydaje się typowa dla popkultury. Świetny wojownik, kochanek, trzymający w ręku majątek i władzę. Ale czy aby na pewno zgodne jest to z naukami Musashiego i tym, gdzie chciał go zaprowadzić? Chłopak zdobywa praktyczne doświadczenie w żywocie wędrowca, ale także kochanka, a dopiero na samym końcu jest mowa o fechtunku. Coś jak mycie samochodu mistrza Miyagiego, ale w przyjemniejszy sposób. Na każdym etapie pojawia się pytanie o kontynuowanie nauki. I wbrew pozorom, nie jest ono bezzasadne. Bo trudniej zrezygnować ze ścieżki mistrza miecza na rzecz familijnych pieleszy niż dojść na szczyt.

Matthieu Mariolle opiera swój scenariusz na powieści Thomasa Daya. Jego Japonia to skrzyżowanie tradycji okresu Edo z tamtejszym mistycyzmem i odrobiną współczesnego azjatyckiego fantasy z punktu widzenia ludzi Zachodu. Mamy więc samurajów, cesarza i szoguna, ale w nieco innych rolach, niż wynika to z historii. Rzeczy nadprzyrodzone również nie są  przeniesione kropka w kropkę, ale córka cesarza czy miecz Musashiego to elementy, które robią wrażenie.

Ferniani nie daje się ponieść nadmiernej fantazji i trzyma się pewnych realiów historycznych na tyle, by przypadkiem Japonia nagle nie stała się Chinami, co w zachodniej popkulturze dzieje się nader często. Droga miecza to komiks zdecydowanie dla dorosłych. Oczywistości jak przemoc i seks są obecne w tej kategorii wiekowej, ale sednem dojrzałości tej historii są te mniej spektakularne, choć naznaczone dramatyzmem sceny, gdy autorzy mają szansę pokazać rozwój bohaterów. Fernianiego w retrospekcjach wspierają także inni autorzy, co tworzy dodatkową głębię.

Droga miecza to komiks dla fanów Japonii, ale niekoniecznie z twardym, historycznym tłem. Mariolle i Ferniani tworzą orientalną historię z rozsądną dawką fantasy, skupiając się przede wszystkim na budowaniu głównego bohatera, jego rozwoju i relacji z mistrzem. I wyszło im to naprawdę dobrze. Komiksowy przekład dzieła Thomasa Daya skrojony jest tak, aby trafił zarówno do wysublimowanego fana frankofonów, jak i odbiorcy azjatyckiego, a nawet miłośnika typowych peleryn. Klucz tkwi w odpowiednich proporcjach, gdzie krwawa akcja, erotyka i mrok współgrają z filozoficznymi wątkami, nader ludzkimi jak na komiks z magią i mieczem na pokładzie. Idealna pozycja dla fanów Legendy o Szkarłatnych Obłokach, co pokazuje, że wydawca trafnie dobiera kolejne tytuły.

---

Tytuł oryginalny: La Voie du Sabre – Tome 1-3
Scenariusz: Matthieu Mariolle, Thomas Day
Rysunki: Federico Ferniani, Mikaël Bourgouin, Yann Tisseron
Tłumaczenie: Jakub Syty
Wydawca: Lost In Time 2026
Liczba stron: 192
Ocena: 85/100