Jan Sawicki

To pierwszy film z uniwersum "Star Wars", który dane mi było obejrzeć na dużym ekranie. "Powrót Jedi" wprowadził mnie w świat wielkiej fantastyki. Efekty specjalne zwalały z nóg. Przecież jak na ówczesne czasy, to były one najnowocześniejsze. Muzyka zapadała na długo w pamięć. Kolory, piękno i grozę plenerów chłonąłem bez opamiętania. Wiele dziewczyn kochało się w Luke'u Skywalkerze. Uosabiał samo dobro, przyjaźń i przywiązanie. Walczył i uświadamiał nam to, co najważniejsze. Zaprzyjaźniłem się wirtualnie z Ewokami. Te sympatyczne, puchate i misopodobne stworzenia łagodziły strach ogarniający pozostałych dzięki Imperium. Ewoki bawiły i rozbrajały wszystkich. Przesłanie filmu było jasne, jak jasna była strona mocy. Imperium traciło na znaczeniu, wygrywała rebelia.

"Transporter" trafia do mojego umysłu. Lubię ten film. Pozornie twardy facet, działający na własną rękę. Wie jak funkcjonować w świecie, w którym panuje przemoc. Poważny, pozornie odpychający, bez jakichkolwiek uczuć na zewnątrz. Jednak potrafi uruchomić coś w sobie, co powoduje, że jego ogląd na świat się zmienia. Gdzieś w środku jednak jest w nim trochę uczucia.

Romantykiem nie jestem, ale to moim zdaniem bardzo wzruszający film o stracie i smutku. Kończy się wspaniale (w końcu to komedia romantyczna), ale sam początek sprawia, że łezka w oku się kręci. Mały chłopiec ze wzruszeniem opowiada o swoim owdowiałym ojcu. Chce go pocieszyć. Widzi jego smutek i otaczającą go pustkę. Uważa, że nowa partnerka życiowa może wyciągnąć go z marazmu i zagubienia.

Rok 1959 to czasy, kiedy jeszcze nikt nie słyszał o takich efektach specjalnych. Świat i ludzie inaczej postrzegali film. Heston oddał cały swój kunszt dla tego filmu. Dał wyraz swojej wielkości. Pokazał, że on bawił się tą rolą. Dla niego była ona wspaniałym doświadczeniem. A sam film jest przepełniony różnymi odczuciami, jakże prawdziwymi, bez sztuczności i gwiazdorzenia. Sceny walk, a przede wszystkim wyścig rydwanów zapadły w pamięć i wpisały się do historii kina. Były wręcz zjawiskowe.

Wartka akcja, piękne kobiety, przystojni mężczyźni. A przede wszystkim tajemnicze artefakty, które nie jeden z nas chciałby sam odkryć. Wszystko osadzone w cudownych miejscach na naszej planecie. Lara to kobieta dzielna, dziarska, nie bojąca się niczego. Jej towarzysze są zabawni, może trochę groteskowi, ale zawsze stają u jej boku. Film przyciąga rozmachem. Jest zrobiony ciekawie i ze smakiem.

Interesujący, ciekawy, wciągający i przejmujący. Z jednej strony bohater - pilot - który uratował pasażerów samolotu siadają na wodach Hudson. Prawdziwe wydarzenia oglądaliśmy przecież z zapartym tchem. Jedni uważają go za bohatera (ja także). Drudzy zarzucają mu bohaterstwo. Twierdzą, że tylko cudem nie zabił ludzi. Ale to był cud i to autentyczny. Prowadzą śledztwo, bo tak właściwie nie chodzi tu o ocalałych, ale o to, że zniszczeniu uległa maszyna warta miliony. Czyli co jest ważniejsze? Wiadomo. Film przykuwa uwagę, szczególnie sceny z samego centrum katastrofy. Dają do myślenia. A sama obsada aktorska, a przede wszystkim reżyserska, dały gwarancję dobrego obrazu.

To mój ulubiony film z Ryanem Goslingiem. Dlaczego? A dlatego, że inny od pozostałych, w których stworzył głównego bohatera. On rzeczywiście pokazuje drugie oblicze. Pokazuje jak może się zmienić życie człowieka, kiedy w jego życiu pojawia się dziecko, jego własne dziecko. Kaskader, pracujący w wędrownej trupie, krąży po kraju, tak właściwie bez własnego miejsca na ziemi, bez perspektyw osiedlenia się czy kupienia domu. Bo po co? Skoro ma taką pracę, a nie inną. Jednak kiedy dowiaduje się, że z jednego małego romansu na świecie pojawił się chłopiec, jego postępowanie zaczyna się zmieniać. Zaczyna pojmować, że to jest rodzina, którą chciałby mieć. Chce być obecny w życiu syna, ale on nie ma perspektyw na przyszłość. Matka jego dziecka ułożyła sobie życie, a on sam w akcie desperacji daje się skusić łatwym pieniądzom. Nie jest to tylko film o jednym człowieku, który nie ma nic. Jest to także film o korupcji, politycznych ambicjach, winie ojców, które kiedyś spadają na ich synów.

Trochę mroczny, trochę naiwny, ale i zjawiskowy. Zagubiona postać Edwarda, osamotniona, smutna i wrażliwa. Czy to człowiek, czy hybryda, czy android? Trudno na samym początku rozeznać. Ale jest to osobowość sama w sobie. Utalentowany, chętny do nauki. Jednak nie doceniany i na koniec znowu opuszczony. wspaniały obraz i przenikający na wskroś. Daje sporo do myślenia. Wciąga widza w zadumę. Burton ukazuje samotność w najczarniejszym wydaniu. Całość okraszona ciekawą muzyka oraz wspaniałą obsadą aktorską.

Reżyser ukzał w nim prawdę i panujący w czasie II wojny tragizm. To tragiczny los jaki spotkał Żydów, ale i nie tylko ich. Ale w tym tunelu mroku i zła pojawiło się światełko - to Oskar Schindler, który podczas II wojny światowej uratował przed pobytem w obozach koncentracyjnych 1100 Żydów. Wspaniała postać, która swoim zachowania dała dowód bezgranicznej odwagi. To przejmujący przekaz o tym, jak to było. Sama aura filmu jest bardzo tajemnicza i przesiąknięta smutkiem. Powrót do czerni i bieli jeszcze to potęguje. Jednak całość jest wspaniale skomponowana i działa na widza.

"Battleship: Bitwa o Ziemię" - lubię takie klimaty i akcje rodem z dalekich światów. Ten film straszy najeźdźcami z kosmosu. A kto wie, może coś się takiego szykuje już w przestrzeni kosmicznej i tylko czeka na odpowiedni moment? Cały czas coś się dzieje, teksty są ciekawe, aktorzy są dobrzy. Neeson dopełnia całości, a Skarsgaard spisuje się w roli Komandora Stone'a Hopper'a. Honor, dyscyplina, odwaga, zaangażowanie - to rzeczy, których należy oczekiwać w takiej sytuacji. Gadżety duże i małe przykuwają wzrok. A przyjaźń i wspólna sprawa są na szczycie.

"Harry Potter i Czara Ognia" to moim zdaniem najlepsza odsłona przygód młodych czarodziejów. Uważany jest za brutalne wprowadzenie bohaterów w dorosły świat. Najbardziej doświadcza tego Harry, który dowiaduje się więcej o sobie. Turniej Trójmagiczny to wielki prestiż, chociaż niedostępny dla młodszych uczniów. Harry - wywołany przez Czarę Ognia do udziału w zawodach - musi przebudować swój świat. A na dodatek powrócił "Sami Wiecie Kto" i zaczyna rozsiewać zło. Harry to widzi. Ta część nie pozwala się nudzić. Z jednej strony jest rozbrajająca, z drugiej zaś - jest mroczna i tajemnicza. To tu Harry pokazuje, że stać go na więcej. Potrafi poświęcić wygraną, aby uratować innych. Samo spotkanie z Voldemortem jest pełne magii i brutalności, ale i tak dobro przebija się przez zarośla labiryntu.

Jest bardzo ludzki i rzeczywisty. Chociaż dzieje się w jakimś wymyślonym miejscu, to porusza bardzo życiowe sprawy. Siła woli jest tu mocno ćwiczona na Frodo. Obserwujemy jego rozterki i zmagania z siłą pierścienia. Widzimy różnych osobników, różne rasy. Jednak wśród tej ciekawej grupy idącej z pierścieniem nie ma strać na tle rasowym, religijnym czy kulturowym. To film ciekawy i dający sporo do myślenia.

Warcraft - To ciekawy świat. Z jednej strony to baśń, z drugiej zaś walka. Ludzie, elfy, gnomy, krasnoludy - mieszanka różnych ras i różnych poglądów na świat. Konflikt goni konflikt. To uczta dla umysłu

Czasy Gatsby'ego to czasy prohibicji, wzlotów i upadków wielkich firm. To czasy jazzu, Al'a Capone, czarno-białych filmów, wspaniałych samochodów, które do tej pory budzą mój podziw. To także czasy wspaniałych kreacji, szeleszczących sukni, cudownych kapeluszy i lśniącej biżuterii. To czasy eleganckich panów, którzy szanowali kobiety. Ale to także czasy mroczne i zabójcze. Człowiek człowiekowi był wrogiem. Gangi walczyły między sobą. Tracono fortuny nie tylko na upadającej giełdzie, ale także w nielegalnych kasynach, w których ruletka nie zawsze była przychylna graczowi. To tam kwitł proceder z alkoholem w filiżankach, itp. Te czasy były bardzo interesujące i barwne, chociaż czarny kolor przewijał się w nich w nadmiarze.

Burton i Eastwood oraz wielu innych znanych aktorów nadało temu filmowi charakteru. Szpiedzy są wszędzie. Nawet wśród Anglików. Grupa żołnierzy udaje się w głąb kontynentu europejskiego, aby odbić pojmanego przez Niemców amerykańskiego generała. Piękne otoczenie trochę rozprasza, ale naszych bohaterów to nie rusza. Mają zdrajcę w swoich szeregach. Jednak muszą działać, bo generał to chodząca encyklopedia o tajnych operacjach.

Pandora - miejsce kolorowe, wspaniałe, zadziwiające, trochę straszne ze względu na dziwne stworzenia. Interesująca niebieska rasa i ludzie, którzy jak zawsze chcą coś zyskać na nowych terenach. Sparaliżowany żołnierz, który poddaje się eksperymentowi, ma szansę chodzić, biegać i czuć się normalnie, jeśli tylko przyjmie avatara. Obłędne plenery, niesamowita muzyka opisują pięknie ten film.

To najwspanialszy film Burtona. Przepięknie kolorowy, smakowity, okraszony znanymi nazwiskami. To przygoda w świcie jakiego nigdzie nie zobaczymy. Produkcja z przesłaniem uwydatniająca wady człowiecze i to te najgorsze. Chciwość, zazdrość, łakomstwo, uzależnienie, rozpuszczony bogaty dzieciak. Pięciu szczęśliwców z biletami i pięć różnych charakterów. Najbardziej spodobał mi się łakomy chłopak, który nie potrafi powstrzymać się od jedzenia oraz dziewczynka, która została rozpuszczona przez bogatych rodziców i dostaje wszystko to co zobaczy. Augustus zamienia się w to co kocha najbardziej - czekoladę. Veruca dostaje to na co zasłużyła. Wiewiórki pracujące przy orzechach pokazują, że ta dziewczyna ma tylko pustkę w głowie, jak zepsute orzechy. Ale to także film o rodzinie, o miłości i przywiązaniu. Bieda nie przeszkadza rodzinie Charlie'ego kochać się i szanować. To oni wychowali go na wartościowego człowieka.

Zdegradowany porucznik bierze do niewoli niemieckiego oficera, który ma przy sobie papiery i sztabkę złota. Okazuje się, że to złoto warte miliony zostało ukryte w banku. Zbiera oddział takich samych szaleńców jak on. Ruszają za linię frontu. Każdy z nich to osobne studium psychologiczne. Moim ulubieńcem jest Donald Sutherland, czyli sierżant „Szajbus”. Niesamowity dowódca czołgu Sherman, który wszystko w nosie. Film pełen humoru, gagów. Świetna obsada i ładne plenery.

Prawdziwa historia na ekranie. Czasy II wojny światowej, Normandia, rok 1944. Coraz bliżej końca wojny. I nieudana operacja wojskowa, która postawiła do działania ogromne rzesze wojska. Kiepska strategi. Wywiad się nie popisał. Byle jaka pogoda nie pozwoliła na desanty powietrzne. Duże straty w ludziach. Może gdyby to się udało, to wojna nie trwałaby jeszcze rok.

To ciekawe studium psychologiczne bohaterów. Siła i działanie bez względu na wszystko amerykańskiego jeńca. I typowy angielski oficer z czasów II wojny światowej. Zawsze spokojny, chcący podnieść morale swoich żołnierzy dzięki pracy na rzecz wroga. I nieważne, że most budowany jest na potrzeby japońskiej armii. To tam mają jeździć pociągi z dostawami dla wojska, a sama trasa nazywana jest "Koleją śmierci". To także zderzenie kultur i obyczajów. Nie tylko azjatyckich z brytyjskimi, ale i amerykańskim podejściem do życia. Wspaniała obsada i zjawiskowa muzyka.

"Titanic" to wyciskacz łez. Ale i film o tym, jak podchodzono w dawnych czasach do bezpieczeństwa na morzu. Jestem marynarzem. Wiele widziałem i wiele przeszedłem na morzu. Film, to romans, miłość, tragedia i ratowanie tych bogatych w pierwszej kolejności. Mówiło się, że to statek niezatapialny. Jednak nie znano realiów morskich, oceanicznych. Za mało łodzi ratunkowych. Za dużo pasażerów. Film piękny i okrutny zarazem.

Gotham City - miasto bezprawia. Gangsterów jest pełno. Policja nie daje rady. Pojawia się tajemniczy gość, który ma chęć i pieniądze, aby przeciwstawić się złu. Jedni uważają do złego, inni za dobroczyńcę. Jednak największe wrażenie zrobiła na mnie rola Nicholsona. Niesamowicie oddał cały charakter Jokera. Pokazał jego najgorsze ego, ale i zamiłowanie do rzeczy pięknych (oczywiście w jego mniemaniu).

Piraci dają się we znaki. Walczą między sobą o lepsze statki, miejsca oznaczane na mapach znakiem X (tu jest skarb), o stanowisko kapitana. Sparrow - zawadiacki kapitan - żyje własnym życiem. Lubi rum i płeć piękną. Przeklęty skarb, przeklęta załoga. Wspaniałe plenery i cudowne okręty.

Oglądałem ten film z zapartym tchem. Niesamowite ukazanie zwierzęcia, jego potęgi i grozy. Twórcy postraszyli nas, że może coś takiego gdzieś żyć. Przerażająca była ta cisza ww dżungli i nagle atak.

Ten mnie urzekł. Bardzo zapadł mi w pamięć. Chociaż nie zawsze całe uniwersum Harry'ego Pottera podoba mi się. Jednak ten ma w sobie coś ciekawego, fantastycznego i frapującego. Dowiedzieć się, że jest się czarodziejem, to coś wspaniałego. Uczy się wszystkiego od podstaw. Jest chłonny wiedzy. I na dodatek musi od razu zmierzyć się z Sam Wiesz Kim. Efekty specjalne super.

Zawiść, zazdrość, kłótnie. Wszystko pokazane w sposób prosty, jasny, zrozumiały. Komizm słowny i sytuacyjny. Cytaty, które weszły do zwykłego życia. Film z lat 60-tych, ale nadal ma w sobie coś, co pozwala go oglądać i ciągle śmiać się z tego samego.

Bardzo zaciekawił mnie ten film. Sam się zacząłem zastanawiać w jakiej rzeczywistości żyjemy. Czy to nasz normalny świat, czy już WR. "Matrix" to świetna obsada, wartka akcja, tajemnicza muzyka.

"Rio Bravo" - western, który zapada w pamięć. Oglądałem go wiele razy i zawsze znajduję w nim coś nowego. Wspaniała obsada i piękna muzyka.

Jestem wielkim fanem Star Treków. Pamiętam, kiedy pierwszy raz zobaczyłem The Motion Picture. Może się wydawać naiwny, ale dla mnie był super.

Uwielbiam uniwersum Star Wars. "Gwiezdne wojny" to film, w którym aktorzy grali z pasją. Efekty komputerowe jeszcze nie przytłaczały. I się działo.