Diuna: Ród Corrinów tom 3 – recenzja komiksu

Prequele Diuny może nie są tak wybitne, ale robią coś, co było tej powieści potrzebne. Frank Herbert wystartował z punktu przełomu, gdy dalsze losy jego świata były przesądzone, podobnie jak los Paula Atrydy. Potrzebna była więc geneza i Brian Herbert z Kevinem J. Andersonem podjęli się tego niełatwego zadania. Diuna: Ród Corrinów tom 3 pokazuje, że udało im się je wykonać i uczynić pierwotną historię bardziej logiczną i osadzoną na mocniejszych fundamentach, przy okazji pozwalając jej pozostać w tym momencie tego uniwersum, gdy postaci jak Leto II były wręcz trudne do wyobrażenia.

Najważniejszym wątkiem jest tu rozwiązanie sprawy Amalu, fałszywej Przyprawy produkowanej na Ix przez Tleilexanem na zlecenie Szaddama IV. Książe Leto Atryda i prawowity władca Ix, earl Rhombur Vernius, ruszają by wyzwolić planetę i przy okazji rozbić fabryki Amalu. Tymczasem Gildia Kosmiczna wraz z Szaddamem oskarżają Harkonnenów o produkcję skażonej Przyprawy, która zabiła już kilku Nawigatorów. Dzieje się wiele, prawda? A to jedynie skrót części wątków.

W cieniu wielkich politycznych zawirowań na świat przychodzi Paul Atryda. Przyszły Kwisatz Haderach już kilka chwil po narodzeniu staje się  Jeden z ludzi Vladimira Harkonnena odkrywa, że młody Atryda jest również wnukiem jego mocodawcy, a siostrzyczki z Bene Gesserit nie są zadowolone z buntu Jessici. Polecam więc czytać niniejszy komiks uważnie i cieszyć się świetnie rozpisanym tempem akcji.

W Diunie wielkim złym jest Vladimir Harkonnen, ale latający grubas jest tu ledwie lokalnym watażką w porównaniu z z Szaddamem IV Corrino. Imperator to nie typ władcy wybitnego, oddanego ludowi i z wielką wizją. Chciwy, paranoiczny władca, który z powodzeniem odnalazłby się w świecie naszej polityki, przekracza tu kolejne granice i ciężko jest dostrzec w nim cesarską godność. A jeśli myślicie, że po tym wszystkim posypie głowę popiołem, to przypominam, że Arrakis Atrydów dopiero przed nami. Choć powieści młodszego Herberta i Andersona nie brakuje, to z chęcią przeczytałbym psychologizującą biografię padyszacha-imperatora, choćby jako studium upadku.

Kiedyś świat Diuny wyobrażałem sobie jako monumentalny, łączący wysoką sztukę z futuryzmem. Prequele to jednak inna narracja i space opera z mroczniejszymi elementami jest tu idealna. Prace Simone Ragozzoniego mogliśmy już zobaczyć w poprzednich tomach, a tu artysta wspierany jest jeszcze przez Andreę Scalmazziego. Trzeci tom Rodu Corrinów to fala wydarzeń o różnej skali, a oś parareligijnych wątków dopiero się tu wytworzyła. Jest bitewnie, dynamicznie, a styl autorów napędza wydarzenia, wyraźnie oddzielając ten okres od uduchowionego czasu wzrostu i panowania Mua’diba.

Diuna: Ród Corrinów tom 3 to ostatni tom serii, wieńczący zarazem komiksową interpretację Wielkich Rodów Diuny. Brian Herbert i Kevin J. Anderson rozjaśniają niewiadome z oryginalnej Diuny i jak wspominałem przy poprzednich recenzjach, komiksy znakomicie się w tym sprawdzają. To lżejsza, bardziej stawiająca na space operową akcję wersja tego świata, ale pewne fundamenty pozostają niezmienne. BOOM! Studios posiada licencje na adaptacje powieści Briana Herberta i Kevina J. Andersona, więc pewnie to nie koniec, a Non Stop Comics da nam kolejne albumy. Tymczasem trzecia część filmowej Diuny, inspirowana Mesjaszem Diuny, już niebawem na ekranach kin i tu także mam naiwną nadzieję, że doczekamy się jakiejś kontynuacji i rządów Boga-Imperatora.

---

Tytuł oryginalny: Dune: House of Corrino Vol.3
Scenariusz: Brian Herbert, Kevin J. Anderson
Rysunki: Simone Ragazzoni, Andrea Scalmazzi
Tłumaczenie: Paweł Bulski
Wydawca: Non Stop Comics 2026
Liczba stron: 112
Ocena: 80/100