Road House – recenzja filmu! Wściekłe pięści Jake’a

Road House z 2024 roku to remake kultowego Wykidajły z Patrickiem Swayze’em – filmu, który na dobre zapisał się w pamięci widzów wychowanych w erze VHS. Do dziś zastanawia mnie, czemu nowa wersja przeszła publiczności koło nosa. A szkoda, bo Doug Liman nie tylko sprawnie przepisuje tę historię na współczesny język kina akcji, ale przede wszystkim daje Jake’owi Gyllenhaalowi rolę, z którą aktor robi rzeczy naprawdę imponujące.

Historia pozostaje znajoma. Dalton, były zawodnik UFC, dorabia sobie w podziemnych walkach, wykorzystując swoje umiejętności do zarabiania pieniędzy w sposób daleki od sportowej rywalizacji. Pewnego dnia jego życie zmienia Frankie, która proponuje mu pracę na Florydzie. Nie chodzi jednak o kolejny pojedynek w klatce – Dalton ma zostać bramkarzem w podupadającym barze. Oferta początkowo niespecjalnie go interesuje, ale ostatecznie decyduje się ją przyjąć. Szybko okazuje się, że spokojna posada jest fikcją, a lokalny biznes znajduje się na celowniku bezwzględnego gangu motocyklowego.

Wykidajło pozostaje jednym z tych filmów, które doskonale pamiętamy, niekoniecznie za sprawą fabuły, lecz przede wszystkim dzięki atmosferze i charyzmie głównego bohatera. To kino z czasów, gdy Stallone, Schwarzenegger czy Van Damme mogli bez większych ceregieli rozwiązywać problemy pięścią, a przemoc była integralną częścią widowiska, a nie czymś, co należało ostrożnie dawkować. Z podobnego DNA wyrasta Road House, choć trudno zarzucić twórcom bezmyślne kopiowanie pierwowzoru.

Nowa wersja bierze bowiem z oryginału to, co najważniejsze, a następnie przepuszcza przez współczesną wrażliwość kina akcji. Historia zostaje nieco odświeżona, podobnie jak sam Dalton, którego napisano z myślą o zupełnie innym typie ekranowego bohatera. Nie bez znaczenia pozostaje również współpraca z UFC. Organizacja nie jest tutaj wyłącznie elementem reklamowego tła – jej obecność została wpisana w konstrukcję filmu. Najbardziej oczywistym tego przykładem jest Conor McGregor, dla którego Road House stał się pełnoprawnym debiutem aktorskim.

I trzeba przyznać, że McGregor wypada zaskakująco dobrze. Oczywiście trudno wymagać od niego nagłego wejścia w buty Daniela Day-Lewisa, ale trudno też udawać, że tego rodzaju rola wymagała właśnie takiego aktorskiego ciężaru. McGregor robi przede wszystkim to, co potrafi najlepiej: jest fizycznie obecny, bezczelny, nieprzewidywalny i gotowy do kolejnej bójki. Jego występ ma w sobie coś niemal absurdalnego, ale właśnie dzięki temu pasuje do świata przedstawionego. To nie jest próba udowodnienia, że gwiazda UFC potrafi nagle zostać wielkim aktorem. To świadome wykorzystanie jego ekranowej persony. Choć nie ukrywajmy, że był też małym elementem reklamowym filmu.

Najważniejszy pozostaje jednak Jake Gyllenhaal. Wchodzenie w buty Patricka Swayze mogło być ruchem ryzykownym, zwłaszcza że Dalton jest jedną z tych postaci, których popularność w dużej mierze opiera się na charyzmie aktora. Gyllenhaal nie próbuje jednak go naśladować. Zamiast tego buduje własną wersję bohatera – bardziej nerwową, fizyczną i współczesną. Jest w tym Daltonie coś niepokojącego, ale jednocześnie niezwykle ludzkiego. Gyllenhaal doskonale rozumie, że w takim filmie nie chodzi wyłącznie o to, żeby dobrze wyglądać podczas kolejnej bójki. Trzeba jeszcze sprawić, by widz chciał za tym facetem podążać.

A bójek jest tutaj naprawdę sporo. I właśnie w scenach akcji Road House pokazuje, po co właściwie powstał ten remake. Kamera jest dynamiczna, choreografia odpowiednio brutalna, a twórcy nie mają większych oporów przed pokazywaniem konsekwencji kolejnych starć. Kości chrupią, krew się leje, a bohaterowie regularnie lądują na ścianach, stołach i samochodach. Jeśli szukać współczesnego punktu odniesienia, najłatwiej oczywiście wskazać Johna Wicka. Nie dlatego, że Road House próbuje kopiować serię z Keanu Reevesem, lecz dlatego, że właśnie John Wick na nowo nauczył mainstreamowe kino akcji, że choreografia walk może być jednocześnie widowiskowa, brutalna i atrakcyjna wizualnie.

Liman nie zapomina jednak, że Road House powinien mieć własny charakter. I to chyba największa zaleta tej produkcji. Film nie próbuje na siłę udowodnić, że jest poważniejszy, mroczniejszy czy bardziej prestiżowy od swojego poprzednika. Przeciwnie – zachowuje jego kiczowatą energię, ale dokłada do niej współczesną realizację. Jest w tym trochę kina akcji, trochę komedii, trochę krwawej jatki i sporo wakacyjnego luzu. Floryda staje się niemal osobnym bohaterem tej historii: słoneczna, kolorowa i pozornie beztroska, choć pod powierzchnią cały czas coś się gotuje.

Co najważniejsze, Road House nie potrzebuje kopiować oryginału scena po scenie, żeby pamiętać, skąd się wywodzi. To nie jest bezmyślny remake zbudowany wyłącznie na nostalgii. Twórcy zachowują fundamenty historii, ale pozwalają jej funkcjonować według reguł współczesnego kina akcji. Dzięki temu film ma własną tożsamość, a jednocześnie nie odcina się od swojego poprzednika.

Może właśnie dlatego szkoda, że Road House tak łatwo przepadł w natłoku kolejnych premier. To jedna z tych produkcji, które nie próbują udawać czegoś, czym nie są. Chcecie porządnej bijatyki? Jest. Chcecie charyzmatycznego bohatera? Gyllenhaal dowozi. Chcecie krwi, absurdalnych przeciwników i klimatu kina akcji, które pamiętamy z czasów kaset VHS? Tego również tutaj nie brakuje.

Road House nie jest filmem, który zmieni oblicze kina. I całe szczęście. To po prostu bardzo sprawnie zrealizowane, bezczelne i momentami zaskakująco brutalne kino rozrywkowe. Remake, który rozumie, że klasyki nie zawsze trzeba czcić na kolanach. Czasami wystarczy dobrze się bawić i pozwolić komuś porządnie przyłożyć drugiemu facetowi.

Film możecie obejrzeć w Polsat Box Go w kolekcji Lato z Polsat Box Go.