Paradoksalnie brak sentymentu okazał się najmocniejszą kartą przetargową tego tytułu. Brak wygórowanych oczekiwań wyczyszcza perspektywę – zamiast rozliczać twórców z obietnic składanych dekady temu i porównywać każdy detal do kultowych klasyków, mogłem ocenić ten produkt chłodnym wzrokiem i sprawdzić, jak broni się tu i teraz.
Już od pierwszego odpalenia widać, że ekipa do Nintendo nie próbowała udawać, że tworzy rozbudowane RPG czy napompowane cinematic-story na pięćdziesiąt godzin. To przede wszystkim mięsista, zręcznościowa strzelanka nastawiona na niesamowite tempo, czystą rozrywkę i idealne 60 klatek na sekundę. Bardzo przypadło mi do gustu to, jak swobodnie potraktowano kwestię ewentualnych porażek. Gdy nasza eskadra schrzani zadanie, gra nie wywala brutalnego ekranu z napisem Game Over. Scenariusz po prostu skręca na inny tor, a my dostajemy dopracowane, świetnie wyreżyserowane scenki przerywnikowe pokazujące, jak drużyna ponosi konsekwencje błędów i próbuje wygrzebać się z tarapatów. Nieliniowy układ misji zachęca do wielokrotnego przechodzenia kampanii, a cała opowieść spina się bez problemu nawet dla kogoś, kto w tym świecie melduje się po raz pierwszy.
Fot. Star Fox / Materiały prasowe
Sam pilotaż daje masę czystej frajdy, choć deweloperzy podjęli po drodze kilka przedziwnych decyzji, które potrafią popsuć krew. Przesiadka między ciasnymi, wyreżyserowanymi przelotami „na szynach” a otwartymi arenami 3D wypada bardzo płynnie i dynamicznie, ale samo sterowanie w pewnych momentach potrafi mocno podirytować. Ktoś w studio uznał, że kluczowe manewry defensywne – na czele z kultowym kręceniem beczki czy robieniem szybkich pętli – najlepiej zmapować pod kierunki D-Pada, zamiast oddać nam pełną swobodę manewrowania gałkami analogowymi. W dynamicznej walce, gdzie ułamki sekund decydują o przetrwaniu, konieczność odrywania kciuka i wciskania przycisków na krzyżaku bywa po prostu niewygodna i zmusza do niepotrzebnej gimnastyki.
Fot. Star Fox / Materiały prasowe
Szybko okazuje się też, że gra nie ma zamiaru głaskać nikogo po głowie. Poziom trudności potrafi w pewnym momencie skoczyć drastycznie w górę, a gra wymusza na nas bezwzględną precyzję i zimną krew. Wyzwanie nie polega tu na nudnym podbiciu paska zdrowia rywali. Przeciwnicy natychmiast wyłapują każdy błąd w pozycjonowaniu i bezlitośnie go punktują. Starcia z wielkimi bossami potrafią błyskawicznie zresetować postępy z całej mapy, gdy tylko stracimy czujność na sekundy. Frustracja bywa momentami ogromna, ale kiedy po kilku nieudanych próbach w końcu opanujemy dany przelot do perfekcji i przejdziemy go bez urazu, uczucie satysfakcji jest po prostu nie do podrobienia. To surowy, uczciwy obóz przetrwania, który bawi się z nami w starym, dobrym stylu. Trzeba się jednak liczyć, że jeśli nie macie cierpliwości, może się zwyczajnie do gry odbić.
Fot. Star Fox / Materiały prasowe
Od strony wizualnej i projektowej lokacje robią świetne wrażenie. Poszczególne systemy i planety różnią się od siebie nie tylko paletą barw, ale przede wszystkim wymuszają kompletnie inne nawyki pilotażu. Raz ścigamy się w gęstym, nieprzewidywalnym pasie asteroid, by chwilę później przecinać ciaśniejsze wąwozy tuż nad powierzchnią obcego świata. Oprawa jest wyrazista, bogata w detale i niezwykle płynna, co idealnie pasuje do zręcznościowego charakteru całości.
Niestety entuzjazm opada, kiedy skierujemy wzrok w stronę dodatkowych atrakcji, którymi chwali się wydawca. Moduł sieciowy 4v4 okazuje się nudny i płaski – mapy są zbyt małe, by rozwinąć na nich skrzydła, przez co mecze szybko zamieniają się w powtarzalne latanie w kółko. Z kolei lokalna kooperacja to jedno wielkie nieporozumienie. Drugi gracz zostaje sprowadzony do roli celowniczego, który jedynie klika przycisk strzału i nie ma żadnego wpływu na kurs statku.
Ta gra dowodzi, że brak znajomości marki bywa błogosławieństwem. Podchodząc do tej historii bez cienia sentymentu, dostałem po prostu bardzo dobrą, wymagającą i niesamowicie płynną zręcznościówkę, która potrafi przykuć do ekranu na długie godziny.
Nie jest to z pewnością szczytowe osiągnięcie w katalogu Switcha 2 i ma swoje irytujące mankamenty, ale po skończeniu kampanii nabrałem sporej ochoty, by nadrobić zaległości i sprawdzić, czym ta seria zachwycała graczy w przeszłości. A to chyba najlepsza rekomendacja, jaką można wystawić marce, z którą wcześniej nie miało się żadnej styczności.
Ilustracja wprowadzająca: materiały prasowe
Seria Star Wars: Unlimited nie zwalnia tempa. Już wkrótce do kolekcjonerskiej gry karcianej dołączy kolejny dodatek – Ashes of the Empire, który przybliży graczom wydarzenia rozgrywające się po bitwie o Endor.
