Assassin’s Creed Black Flag Resynced nie jest więc prostym powrotem do kolejnej części z katalogu. To remake gry, która dla wielu osób była ostatnim momentem, kiedy seria Assassin’s Creed miała jeszcze ten klasyczny model, zanim zaczęła skręcać w stronę różnorodności. Ubisoft miał tutaj zadanie proste tylko na papierze: odświeżyć kultową grę, ale nie zabić tego, za co ludzie ją pokochali.
Jak im poszło? W dużej mierze to się udało. Choć nie obyło się bez kilku decyzji, których nie potępiam, ale jednocześnie też nie umiem i nie chce zrozumieć. O czym dokładnie mowa? Zapraszam do lektury!
Pierwsze odsłony Assassin’s Creed były w swoim czasie rewolucyjne. Jasne, seria wyrastała gdzieś z ducha Prince of Persia, ale robiła to po swojemu. Swobodne wspinanie się po budynkach, parkour, walka, ukryte ostrze, ucieczki po dachach – to wszystko wtedy naprawdę robiło wrażenie. Każda kolejna część dodawała coś nowego. Nową broń, nowe ruchy, nowe patenty na poruszanie się i atakowanie.
Problem polega na tym, że dziś tamte gry potrafią być jednocześnie genialne i w jakimś stopniu irytujące z perspektywy czasu. Kto grał w pierwsze części na PS3 albo PS4, ten wie, że sterowanie w starszych Assassinach miało czasem własną osobowość. Chciałeś skoczyć do przodu? Edward, Ezio albo Altaïr uznawali, że świetnym pomysłem będzie salto w bok, zeskok do tyłu, odbicie się od ściany albo efektowne samobójstwo z wysokości. Grałeś misję czasową, wszystko szło dobrze, a potem bohater postanawiał przykleić się do losowej belki i przycupnąć.
W starym modelu sterowania było coś w rodzaju kilku poziomów poruszania się. Chód, trucht oraz bieg, które aktywowało się przytrzmując poszczególne przyciski w formie „combo”. Miało to swoje plus, jednak finalnie było niepotrzebną komplikacją, która została znacząco ulepszona w późniejszych częściach.
W Assassin’s Creed Black Flag Resynced ten element został znacząco poprawiony. Czuć tutaj doświadczenie wyniesione z nowszych części serii, takich jak Assassin’s Creed Origins, Assassin’s Creed Mirage czy Assassin’s Creed Shadows. Sterowanie jest płynniejsze, bardziej intuicyjne i zdecydowanie przyjemniejsze na padzie od PS5. Czasami gra wręcz trochę za mocno prowadzi za rękę, bo wystarczy trzymać kilka przycisków i Edward robi większość rzeczy sam. Zrozumiem osoby, które uważają to za minus. Najważniejsze jest to, że remake nie odbiera frajdy z poruszania się. On po prostu usuwa sporo frustracji. Parkour nadal jest parkourem, bieganie po miastach nadal daje satysfakcję, ale teraz rzadziej walczymy z grą, a częściej z przeciwnikami, to jest ogromny plus.
Jedną z większych obaw przy tym remake’u było to, że Ubisoft postanowi przerobić Black Flaga na kolejną współczesną odsłonę serii. Czyli: poziomy postaci, drzewka umiejętności, milion aktywnych zdolności, punkciki, cyferki, buildy i przeciwnicy, którzy nie giną od ostrza w szyję, bo mają o trzy poziomy więcej i jakieś dodatkowe EQ.
Na szczęście Assassin’s Creed Black Flag Resynced nie idzie w tę stronę. Edward Kenway od początku do końca jest tak zbliżenie rozwinięty w swojej walce. Rozwój postaci opiera się bardziej na sprzęcie, ulepszeniach i coraz lepszym wyposażeniu, czyli dokładnie na tym, co działało w klasycznych odsłonach serii i bardzo dobrze.
Walka została jednak mocno unowocześniona. Czuć, że system czerpie z późniejszych odsłon Assassin’s Creed, szczególnie z bardziej współczesnego podejścia do animacji, reakcji przeciwników i płynności starć. Edward atakuje szybciej, ruchy są bardziej czytelne, kombosy przyjemniejsze, a całe starcia mają lepszy rytm. Nie jest to już tylko czekanie na kontrę i obserwowanie, jak bohater automatycznie robi przeciwnikom krzywdę w bardzo stylowy sposób.
To nadal nie jest najbardziej skomplikowany system walki na świecie. Nie zrobi z Black Flaga slashera, soulslike’a ani gry, w której trzeba czytać rozprawkę o każdej broni. Ale jest znacząco przyjemniej niż w oryginale. Starsze części miały swój urok, jednak ich walka po latach bywała dość prosta. Tutaj zachowano ducha klasyka, ale dołożono „automatyzację”. Ponownie, ktoś uzna to za minus, ktoś za plus, ja się po prostu starzeje.
Graficznie Assassin’s Creed Black Flag Resynced robi ogromny skok względem oryginału. To właściwie nie podlega dyskusji. Jeżeli ktoś odpali dziś starego Black Flaga na PS5 dzięki wstecznej kompatybilności, a potem przeskoczy do remake’u, różnica jest potężna. Plaże, woda, zachody słońca, statki, miasta i bitwy morskie wyglądają naprawdę znakomicie.
Morze jest tutaj jednym z największych zwycięzców całej operacji. Fale, odbicia, światło padające na wodę, zachodzące słońce i statki przecinające Karaiby wyglądają świetnie. Są momenty, w których człowiek po prostu płynie przed siebie i przez chwilę zapomina, że miał wykonać misję. A potem oczywiście widzi obcy statek, odpala działa i przypomina sobie, że turystyka turystyką, ale łup sam się nie zdobędzie.
Na PlayStation 5 remake prezentuje się bardzo dobrze. Mam wrażenie, że potencjał konsoli został wykorzystany może nie w stu procentach, ale jesteśmy bardzo blisko. To naprawdę ładna, dopracowana i efektowna produkcja. Audiowizualnie jest to ogromny przeskok i widać, że Ubisoft nie ograniczył się do podbicia rozdzielczości oraz dorzucenia ostrzejszych tekstur.
Mam jednak jeden problem. Gra jest dla mnie trochę zbyt kolorowa. Zbyt cukierkowa. Widać tu estetykę nowszych części, zwłaszcza tego, jak wyglądają współczesne odsłony pokroju Assassin’s Creed Mirage czy Assassin’s Creed Shadows. Nie chodzi o to, że to wygląda źle. Wręcz przeciwnie, wygląda pięknie. Tylko że Black Flag aż prosił się o trochę więcej brudu, soli, rdzy, ciemniejszych tonów i pirackiego nieładu. Chociaż lazur, plaże muszą zachwycać to kolorstyka grya mogłaby być nieco bardziej stonowana. To historia o piratach, zdradach, ambicji, przemocy, wolności i cenie, jaką płaci się za pogoń za bogactwem. Ja bym wolał, żeby ten świat był odrobinę bardziej mroczny i mniej pocztówkowy.
Nie jest to problem, który w jakikolwiek sposób zaniża moją ocenę. Gra nadal wygląda świetnie, ale stylistycznie nie zawsze trafia w ten klimat, który moim zdaniem powinien być tutaj mocniej podkreślony.
Twórcy poprawili też zachowanie NPC-ów i ogólne wrażenie życia w świecie gry. Postacie wykonują więcej codziennych czynności, reagują na pogodę, potrafią chować się pod dachami, tworzą bardziej naturalny miejski tłum. W porównaniu ze starszymi odsłonami Assassin’s Creed różnica jest zauważalna.
W oryginale wielu NPC-ów miało energię ludzi, którzy zostali zatrudnieni do stania w miejscu i udawania rozmowy do końca świata. Czasem ktoś przeszedł z punktu A do punktu B, czasem kilka osób zebrało się w grupkę, ale po latach było widać, że to raczej dekoracja niż żywy organizm.
W Resynced miasta są bardziej ożywione. Nie jest to jednak coś, co w 2026 roku szokuje, bierzemy to za pewnik, ale z prepektywy porównania do oryginały, to przyjemna odmiana. Po ograniu nowszych produkcji, a szczególnie gier z bardzo rozbudowanymi światami, jak Crimson Desert, trudno udawać, że bardziej ruchliwe NPC-e są jakimś objawieniem. To raczej oczywistość przy remake’u takiego kalibru.
Podsumowując uczciwe: Świat jest przyjemniejszy do eksploracji i mniej statyczny. Nie zmienia to gry w zupełnie nowe doświadczenie, ale pomaga uwierzyć, że te miasta i porty faktycznie czymś żyją.
Jeżeli jest jeden element, który musiał się udać, to były to bitwy morskie. Black Flag bez dobrych starć na morzu byłby jak pirat bez statku czy „pałac bez budulca”. Na szczęście w Assassin’s Creed Black Flag Resynced morskie bitwy wypadają świetnie. Już w pierwszych minutach, kiedy stoimy na statku i zaczynamy strzelać do przeciwników, czuć, że coś tutaj mocno poprawiono. Sterowanie Jackdawem jest przyjemniejsze, reakcje są bardziej czytelne, a samo wymienianie ognia ma lepszy rytm. Strzelanie z dział, ustawianie się bokiem do przeciwnika, manewrowanie między statkami i przygotowywanie abordażu daje więcej satysfakcji niż wcześniej.
Oryginał już miał bardzo dobry fundament. W końcu to właśnie bitwy morskie były jednym z powodów, dla których Black Flag zapisał się w pamięci graczy. Remake tego nie psuje. On bierze ten system, czyści go i kalibruje na nowo, aby każdy gracz poczuł, że twócy poświęcili mu sporo uwagi.
Duży plus należy się też za to, że abordaż stał się jeszcze bardziej opłacalny i przyjemny. Jeżeli ktoś lubi maksować grę, zbierać surowce, rozwijać statek i wyciskać z mapy wszystko, co się da, to szybko zauważy, że napadanie na statki ma sens. Nie jest tylko efektowną animacją po ostrzale, ale realnym elementem progresu.
Do tego dochodzi możliwość zejścia ze statku do wody w dowolnym momencie i eksplorowania terenu. Niby detal, ale bardzo przyjemny. Szczególnie przy abordażach i sytuacjach, kiedy chcemy podejść do czegoś inaczej niż tylko przez sztywny skrypt. To jedna z tych zmian, które nie brzmią jak rewolucja w materiałach promocyjnych, ale w praktyce poprawiają poczucie swobody.
No i teraz przechodzimy do decyzji, której nie rozumiem. W Assassin’s Creed Black Flag Resynced nie ma multiplayera. Dlaczego? Nie wiem. Tryb wieloosobowy w starszych odsłonach Assassin’s Creed miał swoje grono fanów i potrafił być naprawdę wyjątkowy. To nie był kolejny bezmyślny deathmatch, tylko zabawa w polowanie, ukrywanie się, podszywanie pod tłum i wyczekiwanie idealnego momentu. Istnieje spora szansa, że ja się nie znam na temacie i biznesowo można to podsumować „widocznie im się nie opłacało”. Ja osobiście nie rozumiem tej decyzji.
Tym bardziej że mówimy o Ubisoft, firmie, która raczej wie, czym są serwery, usługi sieciowe i gry żyjące po premierze. To nie jest małe studio, które musiało wybierać między multiplayerem, a ulepszeniami i dodatkami do gry. Tutaj naprawdę można było to postawić. Nawet jeśli nie w formie ogromnej usługi na lata, to chociaż jako odświeżony tryb dla fanów.
Brak multiplayera jest jednym z największych minusów tej wersji. Nie niszczy gry, bo siłą Black Flaga zawsze była kampania i piracka przygoda, ale zabiera jej coś, co mogło być świetnym dodatkowym argumentem dla powracających graczy. Tym bardziej że skoro już robimy remake kultowej części, to warto byłoby przywrócić nie tylko główną historię, ale też to, co ludzie naprawdę lubili obok niej.
Warto wspomnieć też o menu i sposobie, w jaki Assassin’s Creed Black Flag Resynced wpisuje się w obecną strukturę serii. To drobiazg, ale przyjemny. Gra pojawia się jak kolejny element większej kolekcji, kolejna sesja, kolejny klocek w tej wielkiej maszynie wspomnień, Animusa i korporacyjnego udawania, że przecież to tylko niewinna zabawa w historyczne rekonstrukcje.
Ma to swój klimat. Człowiek odpala remake i czuje, że ta odsłona została dołączona do współczesnej biblioteki serii, ale jednocześnie dalej zachowuje własną tożsamość. To nie jest najważniejsza zmiana na świecie, ale takie detale budują wrażenie, że ktoś próbował wpiąć Black Flaga w aktualną formę marki.
I właśnie tutaj aż chce się wbić małą szpilkę Ubisoftowi. Skoro Black Flag wrócił, to może czas przestać udawać, że Altaïr siedzi zamknięty w piwnicy, a Ezio jest zbyt święty, żeby go ruszać? Remake albo porządny remaster pierwszego Assassin’s Creed, Assassin’s Creed II, Assassin’s Creed Brotherhood i Assassin’s Creed Revelations to coś, co wielu fanów przyjęłoby z otwartymi ramionami. Te gry mają swoje gameplayowe problemy, ale właśnie dlatego aż proszą się o takie odświeżenie.
Nie obraziłbym się, gdyby Black Flag Resynced był początkiem większego powrotu klasycznych odsłon. Byle tylko przy następnych częściach ktoś bardziej uważał na kolorystykę. Ezio Auditore „la la la!” powracaj!
Remake dodaje też nowe elementy fabularne. Najważniejsze z nich dotyczą między innymi żony Edwarda, Caroline, która w oryginale była obecna właściwie głównie na początku, na końcu i gdzieś w tle całej historii. Tutaj jej wątek został rozbudowany, dzięki czemu lepiej wybrzmiewa to, kim Edward był przed piracką przygodą i co właściwie zostawił za sobą.
To dobry dodatek. Spójny, sensowny i pasujący do opowieści. Nie czuć tutaj dopisanego na siłę fanfika, który ktoś wrzucił tylko po to, żeby na pudełku dało się napisać „nowa zawartość fabularna”. Ten element faktycznie pogłębia historię Edwarda i pomaga lepiej zrozumieć jego drogę.
Ale czy jest to coś rewolucyjnego? Nie.
Jeżeli ktoś nie kocha klimatu Black Flaga, nie tęskni za Edwardem i nie ma ochoty wracać na Karaiby, to same nowe sceny fabularne raczej go nie przekonają. To nie jest rozszerzenie, które zmienia sens całej historii albo sprawia, że nagle patrzymy na oryginał zupełnie inaczej. To raczej miły, dobrze dopasowany dodatek dla tych, którzy i tak chcieli przeżyć tę przygodę ponownie.
Kolejną nowością jest możliwość werbowania specjalistów do załogi i podoba mi się, że nie rozwiązano tego w stylu: wchodzisz do menu, płacisz złotem i kupujesz człowieka jak jednostkę w Heroes of Might and Magic albo najemnika w Diablo. Zamiast tego wykonujemy dodatkowe misje, po których przekonujemy daną osobę do dołączenia do naszej załogi.
To lepsze rozwiązanie, bo pasuje do świata gry. Buduje relację, dodaje kontekst i sprawia, że załoga nie jest tylko tabelką z bonusami. Każdy taki specjalista ma być kimś, kogo poznajemy poprzez działanie, a nie ikoną do odhaczenia.
Znowu jednak trzeba powiedzieć uczciwie: to fajny akcent, ale nie rewolucja. Misje rozszerzają zawartość i dodają trochę mięsa do rozgrywki, jednak nie zmieniają całej struktury gry. Do tego w scenkach widać ograniczenia. Animacje bywają sztywne, ruchy postaci nie zawsze wyglądają naturalnie i momentami czuć, że nie mamy tutaj pełnego rozmachu motion capture na poziomie największych nowych produkcji.
Mimo wszystko doceniam starania. Bez tego elementu gra by się obeszła, ale z nim jest po prostu bogatsza. A przy remake’u takiej produkcji właśnie o to chodzi: nie przepisywać wszystkiego od nowa, tylko dorzucić rzeczy, które pasują do oryginalnej konstrukcji.
Największy sukces Assassin’s Creed Black Flag Resynced polega na tym, że klimat oryginału został zachowany. To nadal jest gra o piratach, rumie, szantach, bitwach morskich, napadaniu na statki i wolności, która pachnie solą, drewnem oraz prochem. To nadal jest Edward Kenway – zawadiacki, chciwy, pewny siebie, ale z czasem coraz bardziej świadomy tego, że życie nie składa się wyłącznie z łupów i kolejnych okazji do zarobku.
Remake nie gubi tego serca. Wręcz przeciwnie, w wielu miejscach je wzmacnia. Lepsza oprawa audiowizualna, płynniejsze sterowanie, poprawione bitwy morskie, wygodniejsza walka i dodatkowe elementy fabularne sprawiają, że Black Flag działa dziś lepiej niż oryginał odpalony po latach. I to jest największy komplement, jaki można dać remake’owi.
Nie wszystko jest idealne. Kolorystyka bywa zbyt cukierkowa, świat jest żywszy, ale bez wielkiej rewolucji, nowe wątki są przyjemne, ale niekoniecznie obowiązkowe, a brak multiplayera to naprawdę duża strata. Mimo tego całość daje dokładnie to, czego oczekiwałem: powrót do jednej z najlepszych odsłon serii, ale w formie, która nie męczy archaizmami.
Na plus trzeba też zaliczyć cenę. Assassin’s Creed Black Flag Resynced nie próbuje udawać pełnoprawnej, zupełnie nowej odsłony za absurdalne pieniądze. Jak na zakres zmian, poprawki i jakość odświeżenia, jest to propozycja uczciwa. A w czasach, kiedy za niektóre gry człowiek musi zapłacić tyle, jakby do pudełka dorzucano pół statku i osobistego papugę, to naprawdę warto docenić.
Assassin’s Creed Black Flag Resynced to bardzo udany remake gry, która nie bez powodu dorobiła się statusu kultowej. Ubisoft nie zniszczył ducha oryginału, nie przerobił Edwarda na bohatera RPG z drzewkiem umiejętności dłuższym niż lista zakupów przed świętami i nie zgubił tego, co w Black Flagu było najważniejsze: pirackiej przygody.
Największe zmiany są tam, gdzie powinny być. Sterowanie jest znacznie lepsze. Walka jest przyjemniejsza. Bitwy morskie dostały nową energię. Oprawa audiowizualna robi ogromne wrażenie. Świat jest bardziej żywy. Dodatkowe wątki fabularne i werbowanie specjalistów przyjemnie rozszerzają zawartość, nawet jeśli nie są niczym przełomowym.
Szkoda tylko braku multiplayera i tego, że gra momentami wygląda zbyt kolorowo jak na opowieść o piratach. Przydałoby się więcej brudu, mroku i klimatu mokrego pokładu po bitwie, a mniej turystycznego folderu z Karaibów. Ale to nie zmienia faktu, że Assassin’s Creed Black Flag Resynced jest powrotem, którego ta seria potrzebowała.
Mimo wszystko Ubisoft nie ma ostatnio lekko, w dużej mierze na własne życzenie, ale tutaj muszę przyznać, że jeżeli pokochaliście tę grę, chcecie ją ograć ponownie dla samej historii, to jest dokładnie to czego można oczekiwać. Jeżeli liczycie na nową treść, mocno rozważcie zakup. Osobiście pochwalę za starania, to był bardzo przyjemny powrót do historii Edwarda.
Ilustracja wprowadzająca: materiały prasowe
Wielbiciel kina o wszystkim innym niż szarej codzienności, gier oraz szeroko pojętej muzyki. Nie wzgardza nowinkami technologicznymi oraz wyprzedażami w Play Station Store. Gdyby Batman istniał naprawdę, wolałby chodzenie po ścianach i wielką moc, bo z nią przychodzi ...
Czy to początek marketingowej ofensywy Marvel Studios? W sieci zaprezentowano pierwszą oficjalną grafikę koncepcyjną promującą widowisko Avengers: Doomsday. Kevin Feige zdradził również kilka nowych informacji na temat superprodukcji.
